. آثار و نوشته های از دیگران

سخنی با مدیحه سرای دربار رجوی.حامد صراف پور

2011-12-09T03:41:00.000-08:00

سخنی با مدیحه سرای دربار رجوی

... پیش از این، بارها چنین درخواستهایی را از آقای وفایغمایی شنیده و خوانده بودم که تلاش می کرد در عین بری نمودن خود از ننگ وابستگی فکری و تشکیلاتی رجوی، باز هم همسو با خواسته های همین جنایتکاران، بدون اینکه کوچکترین خدشه ای به سیاستهای مخرب و خونریز و خشونت آمیز آنان وارد شود، چندتا به نعل و یکی هم به میخ بکوبد و برای اسیران اشرف اشک حسرت بریزد. پیشاپیش مشخص است که ایشان در اعماق دل خود تنها هدفش از این انتقادات بسیار سطحی هم چیزی نیست جز اینکه (به زعم خودش) «بریدگی» سالیان خود را توجیه نماید. اما خارج از این موضوع باید به ایشان چند نکته را خاطر نشان کنم: 1-آن خطر جدی کشتار جمعی که از آن دم می زنید از جانب چه کسی قرار است انجام گیرد؟ ...

حامد صرافپور، فریاد آزادی، هشتم دسامبر 2011http://www.faryade-azadi.com/2Haupt/Madiheh
%20Saraye%20Darbar%20Rajavi.HTM

روز قبل با مطلبی مواجه شدم که از قول اسماعیل وفایغمایی نویسندۀ کتاب «در امتداد نام مریم» ذکر شده بود: http://www.tipf.info/talash,bara,ashraf.htm

این شاعر مدیحه سرای بارگاه رجوی که تا دو دهه پیش از اعضای مرکزیت سازمان مجاهدین به حساب می آمد و پس از جنگ کویت، از آنچه خود امروز «مبارزه و استقامت» می خواند «برید» و به فرنگ منتقل شد تا در حاشیه سازمان مجاهدین همچنان از رنج و خون اعضای مجاهدین ارتزاق نموده و در بین ایرانیان خارج از وطن به تبلیغ سیاستهای ضدانسانی و خشونت آمیز رجوی مشغول گردد، در گوشه ای از مطلب خود با عنوان «پیش از آنکه ساکنان اشرف کشتار شوند به یاریشان برخیزیم» نوشته است:

(((یکماه دیگر بیشتر به پایان ضرب الاجل برای تخلیه کمپ اشرف نمانده است.جان سه هزار و چهارصد تن ازفرزندان مردم ایران که سالیان درازی را در رنج و فشار و انواع مصائب سپری کرده اند در خطر جدی کشتار دسته جمعی قرار دارد. نمونه های این کشتار را پیش از این به نحو بیرحمانه ای شاهد بوده ایم.من بعنوان یک پناهنده سیاسی و شاعر و نویسنده ای که بیش از سی سال از عمر خود را در سودای آزادی ایران سپری کرده است، و سالهای پایانی عمر خود را در همین سودا در غربت میگذراند، بدون هیچگونه تائید خطوط سیاسی، استراتژیک و ایدئولوژیک حاکم بر سازمان مجاهدین کنونی ، و با تاکید بر اینکه سالها وقت سوزانی، از زمان حمله آمریکا به عراق و سقوط صدام حسین، و پای فشردن بریک توهم، یک استراتژی به پایان رسیده ، مبنائی شد و شرایطی را آماده کرد که رژیم فاسد و خونریز ایران وهمکارانش در عراق بتوانند به بیرحمانه ترین شکلی خون بسیاری از مجاهدان و مبارزان رنج کشیده را بریزند، توجه شما را از زاویه ای صرفا انسانی به کشتار و سرکوبی که می تواند در راه باشد جلب میکنم.)))

پیش از این، بارها چنین درخواستهایی را از آقای وفایغمایی شنیده و خوانده بودم که تلاش می کرد در عین بری نمودن خود از ننگ وابستگی فکری و تشکیلاتی رجوی، باز هم همسو با خواسته های همین جنایتکاران، بدون اینکه کوچکترین خدشه ای به سیاستهای مخرب و خونریز و خشونت آمیز آنان وارد شود، چندتا به نعل و یکی هم به میخ بکوبد و برای اسیران اشرف اشک حسرت بریزد. پیشاپیش مشخص است که ایشان در اعماق دل خود تنها هدفش از این انتقادات بسیار سطحی هم چیزی نیست جز اینکه (به زعم خودش) «بریدگی» سالیان خود را توجیه نماید. اما خارج از این موضوع باید به ایشان چند نکته را خاطر نشان کنم:

1-آن خطر جدی کشتار جمعی که از آن دم می زنید از جانب چه کسی قرار است انجام گیرد؟ اگر آن «توّهم» و آن «استراتژی به پایان رسیده» که گفته اید «مبنایی» شد تا رژیم فاسد و خونریز ایران دست بالا پیدا کند و از مجاهدین خون بریزد، و اگر واقعاً «مبنا» این است که شما می فرمایید، الان چه کسی باید تحت فشار و محاکمه و تنگنا قرار گیرد؟ همگان می دانند که رژیم دهها سال است که می خواهد مجاهدین را در عراق نابود کند و یا از هم بپاشاند و یا جمع کند... پس این چیز جدیدی نبوده است، از آن طرف هم مجاهدین خواسته اند با انواع بمبگذاریها و عملیاتها و ترورهایی که به اسم اعدام انقلابی صورت می گرفت، رژیم را سرنگون کنند... شما بفرمایید مقصر در خطر افتادن اینهمه نیرو چه کسی بوده و هست؟

مگر نگفته ای که «سالها وقت سوزانی شده است... پای فشاری بر یک توّهم بوده است... استراتژی به پایان رسیده است... مبانی و شرایط را کسی دیگر آماده کرده است...»، الان با همۀ این نکاتی که ذکر نموده اید، چه کسی را باید مسئول دانست؟ چه کسی باید پاسخگو باشد و چه کسی باید محاکمه شود؟

اصلاً به چه علت رجوی با وجود اینکه تمامی مردم نظر دیگری داشتند وی بر حفظ اشرف پای فشرد و اینهمه نیرو را (نه از پایان آتش بس ایران و عراق در 23 سال پیش..... و نه از پایان جنگ کویت و ایزوله شدن عراق در 20 سال پیش.... و نه حتا پس از اشغال عراق در 9 سال پیش... حداقل پس از اینکه مشخص شد آمریکاییها بزودی از عراق خواهند رفت و کشور را به صاحبان اصلی آن خواهند داد که به قول شما و رجوی دست نشاندۀ جمهوری اسلامی هستند...) در عراق نگه داشت و آنان را وادار نمود تا هر ساله برگه هایی اجباری به اسم تعهدنامه امضا کنند که می خواهند در اشرف بمانند؟

پس چرا اینهمه در نوشته های شما حقایق گم است و مدام تلاش می کنی با نوشته هایت گردی به تریش قبای رجوی ننشیند؟ تا کی می خواهی خود را و مردم را با نوشته های خودت فریب دهی؟

آیا خودت نبودی که پس از جریان طلاق و ازدواج مریم با مسعود در نوشته ای طولانی گفته بودی که تمام شعرها و نوشته هایت «موش» دارد؟ مگر نگفته بودی که هرچه تا آن زمان نوشته ای یک «موش» داخلش بوده است؟ مگر قرار نشد نوشته های تو دیگر موش نداشته باشد، پس چرا همچنان در نوشته هایت «موشها» نفوذ دارند؟ چه سودایی در سر داری؟

2-شما در این متن، خود را یک پناهندۀ سیاسی و شاعر و نویسنده ای خوانده ای که بیش از «سی سال» از عمر خود را در سودای آزادی ایران سپری کرده است...

ابتدا باید بفرمایید منظور از سی سال کدامین سالیان است؟ آن سالیانی که در کتابخانۀ قرارگاه بدیع زادگان مشغول مطالعه و شعرنویسی بودید یا آن زمانی که یک ضبط صوت بر دوش داشتید و کارتان دکملۀ اشعار بود یا آن زمانی که در کنار مسعود رجوی به مدیحه سرایی و نوشتن اشعار عاشقانه برای مریم عضدانلو سپری نمودید؟ و یا اینکه در 18 سال گذشته که از قرارگاههای مجاهدین در عراق بریدید و در فرنگ به زندگی چاپلوسانه کنار اورسوراز پرداختید و در خیابانهای پاریس قدم زدید و به سفرهای مختلف رفتید؟ اینها را جزو مبارزات خود به حساب آورده اید؟ مرا که می شناسید جناب وفایغمایی؟ حداقل مدتی را با هم در بدیع زادگان بودیم. همان زمانی که مشغول رسیدگی به کتابخانۀ بدیع و ثناگویی مریم بودید و عصرها هم دوشادوش آقای حمید طاهرزاده به ورزش می پرداختید و بعد هم که اوضاع سخت شد و بایستی طلاق علی الدّوام می دادید و در کشوری ایزوله چون عراق بسر می بردید و تحمل نداشتید و خداحافظی کردید برای رفتن به خط مقدم مبارزه (به قول رجوی) در فرنگ.

سالهای پایان عمر شما هم که چیزی جز به نعل و به میخ کوبیدن از جیب اسیران اشرف نیست... پس به کدامین زندگی نام مبارزه نهاده اید؟ به جای این سخنان بهتر نیست یکبار هم که شده آن «موش» درون خود را بیرون کنید و به صراحت بگویید چه کسی هستید و چه نقشی در دیکتاتور ساختن رجوی با انبوه مدیحه سرایی های خود داشته اید و چگونه با همین شعرهای خود از مریم و مسعود رجوی بت و دیکتاتور و ولی فقیه مطلقه ای ساختید که جز به خدا پاسخگو نباشند و آنان را به نقطه ای رساندید که امروز خودتان هم در اعماق دادتان به هوا برخاسته ولی جرأت بروز دادن صریح آنرا ندارید؟

در ادامۀ فراخوان نوشته ای که:

(((این کشتار اگر صورت بگیرد پایان حماسی یک مبارزه سی و سه ساله و از خانواده حماسه های ملی بابک و ستار خان و میرزا ومصدق نیست، این کشتار اگر صورت بگیرد در کنار حماسه مذهبی عاشورا نخواهد نشست، آناتومی و ساخت و بافت حماسه مذهبی عاشورا نه فقط کشته شدن در زیر تیغ و تیر شمر و حرمله و یزید و خونریزی و جسد و جنازه و استفاده و سوء استفاده از این همه، بلکه حکایتی دیگر است که می توان آن را به روشنی توضیح داد.

این کشتار اگر صورت بگیرد فاجعه ای خونین و دردناک خواهد بود که خون آن نه تنها بر چهره خامنه ای و همکاران او بلکه بر بسیاری چهره های دیگر خواهد پاشید و نیز خنجری نشسته دروجدانهای تک تک ما با تمام اختلافاتمان با سازمان مجاهدین خواهد بود که درد آن را همیشه بر اعصاب دردناک وجدانهای خود حس خواهیم کرد.)))

شما همچنان نگفته اید که این کشتار از طرف چه کسی قرار است صورت گیرد؟ آیا از طرف رجوی با شعارهای عاشورا گونه اش و یا از طرف دولت عراق؟ اگر از طرف رجوی است چرا به صراحت به رجوی نمی گویید که بس کن این دغلبازی های مذهبی را... و بس کن این شارلاتان بازیهای سیاسی را... تو اگر نقش حسین را بازی می کردی چرا در میان بمباران هوایی آمریکا که نیروهای تو جان برکف و از خودگذشته در آتش بودند و دهها تن آنها کشته شدند و تمام جنگ افزارهای آنان مورد هدف قرار گرفت، خبری از تو حسین زمانه نبود؟ کجا رفته بودی و همسرت مریم را کجا فرستاده بودی؟ این زینب زمانه چگونه یاران خود را در میان صحرای کربلا تنها گذاشت و به فرانسه رفت تا از آنجا اشرفیان را به مقاومت فرابخواند؟ به این حسین زمانه زمانه بگو چرا وقتی چراغ را خاموش کردی خودت باقی نماندی تا در کنار یارانت شهید شوی و به سوراخ خزیدی؟

اما اگر کشتار قرار است از سوی دولت عراق باشد با استناد به سخنان چه کسی جز مسعود و مریم رجوی است؟ تو که مدام مدعی هستی هیچ نسبتی با آنان نداری و منتقد هستی پس چرا در هر کلام تو «موش» و «دم خروس» کلام و خواسته های آنان یافت می شود؟ آیا صدها خانواده همان اسیران اشرف در بیرون اشرف نیستند؟ تو در فرنگ نشسته و به سر و روی آن مادران و پدران گریان و آن همسران و دختران و پسران و خواهران و برادران می کوبی و شرم نمی کنی؟ اگر ذره ای شرف در وجودت مانده است برو جلوی اشرف با مادران و پدران و خانواده های همان مجاهدینی صحبت کن که امروز برایشان اشک تمساح می ریزی و دل می سوزانی... تو هنوز مسعود را ولی امر و صاحب اختیار و وکیل وصی مجاهدین می دانی چون تفکر تو ولایت مداری است وگرنه می فهمیدی که این مجاهدین خانواده هایی دارند که در کنار اشرف بست نشسته اند و می خواهند عزیزان خود را ببینند و اینها هم حق حیات و حق والدین-فرزندی دارند، همانطور که تو برای خودت حق قائل بودی که فرزندت را به نزد خودت ببری...

چگونه است که تو شاعر درباری به محض اینکه پسرت امیر از اشرف به تیف آمد، فوراً دنبال کردی و کمک کردی تا او به خارج بیاید و به او نگفتی در اشرف بمان و به او نگفتی خارج نشو چون کشتار صورت می گیرد و الان بی شرمانه پدران و مادران گریان را نمی بینی؟ آیا دختری را که 23 سال پدر خود را ندیده و جلوی اشرف خون می بارد را نمی بینی؟ مگر فقط کسی مثل تو که بریده و در فرنگ به زندگی مشغول است پدر محسوب می شود؟ تو وجدان برایت مانده است؟ فقط پسر خودت را باید کمک می کردی از آنجا خارج شود؟

تو حتا اینقدر جربزه نداری که وقتی می نویسی این خونها به چهرۀ خامنه ای خواهد نشست، ابتدا کمی به سخنان قبلی خودت هم نگاه کنی که نوشته ای «مبنا و شرط» این اتفاقات شخص رجوی است که وقت سوزانی کرده است... تا به این حد بی وجدان بودی که باز هم در پرده گفته ای که «این خون بر بسیاری چهره های دیگر هم خواهد پاشید»... لابد بر چهرۀ همه مردم ایران خواهد پاشید جز رجوی ها!!! از موشهایی که در واژه های تو به چشم می خورد جز این هم انتظار نمی رود... حتماً به چهرۀ گریان آن پدران و مادران و خواهران و دختران هم خواهد پاشید که ماههاست کنار اشرف نشسته اند تا فقط دقایقی عزیزان خود را ببینند...

همچنین گفته ای که:

(((سازمان مجاهدین خلق ایران با تمام نقط ضعف و قوت خود در طول سالهای گذشته مثل تمام سازمانهای سیاسی ملی و منطقه ای ایرانی و با خط مشی مسلحانه یا غیر مسلحانه، از نهضت ملی مصدق گرفته تا حزب توده، و از سازمان چریکهای فدائی گرفته تا حزب دموکرات کردستان ایران و سایر احزاب و سازمانهای سیاسی، حاوی ی بخشی از انرژی فشرده و سازمانیافته ملت ایران، در جدال با ارتجاع و دیکتاتوری برای نیل به آزادی و دموکراسی بوده است و نمی تواند به دلیل اختلافات شخصی یا گروهی ما مورد طرد و بی توجهی قرار بگیرد. سازمان مجاهدین بخشی از واقعیت تاریخی روزگار ماست. توضیح میدهم....

اگر ما بخواهیم وجود واقعی سازمان مجاهدین، اعضا و تلاشهای آنان را نادیده بگیریم و به آنها پشت کنیم و در کشتار آنها خاموش باشیم باید بر تمام واقعیتهای بالا خط بطلان بکشیم.

اگر کسانی با اشتباهی را با اشتباه دیگر سرپوش نهادن، و بحرانی را با بحرانی دیگر مهار کردند

اگر کسانی بجای تطبیق خود با آینده، به گذشته پناه بردند

اگر کسانی بجای تقسیم قدرت و اعتلای آن، تمام آن را در دست گرفتند

اگر کسانی بجای رشد دادن واقعی نیروهای خود و سرباز را تبدیل به فرمانده کردن و زمام را به دست آنها سپردن، فرماندهان را به موضع سرباز فرو کشیدند و زمام را از آنها گرفتند...

و اگر کسانی با اشتباهات و توهمات و توجیهات خود مبنای آن را فراهم آوردند تا بجای پرورندگان سازمان مجاهدین، طفلی که حنیف نژاد و یارانش آن را به دنیا آوردند، گور کنان سازمان مجاهدین مردم ایران باشند و تا کنده و ساطوری آماده شود که جلادان کمر بسته خامنه ای پلید، مزدوران و همکارانش در عراق و جهانبانان وجهاندارانی که جهانی را به گند و عفونت آلوده اند و کارشان تجارت خون و تبدیل آن به طلاست بتوانند تبر برگردن سروهای رشید و فرزندان دلاور ملت شریف ایران بگذارند، این نمی تواند دلیل سکوت و عدم تلاش ما گردد.)))

در جملات بالا باز هم تشابه فکری شما و مسعود خان کاملاً عیان است آنجا که مردم ایران را خطاب قرار داده و می فرمایید: «سازمان مجاهدین.... نمی تواند به دلیل اختلافات شخصی و یا گروهی ما مورد طرد و بی توجهی قرار بگیرد»، آیا مشکل مردم ایران با فرقۀ خیانتکار و وطنفروش و جنایتکار رجوی یک مشکل شخصی و گروهی است؟ آیا فروش اطلاعات نظامی ایران به صدام و به پنتاگون و موساد یک مسئله شخصی است؟ آیا سرکوب هزاران عضو این فرقه طی سالهای طولانی یک مسئله شخصی است؟ آیا فشارهای روحی و شکنجه های مختلفی که منجر به خودسوزی و خودزنی و همچنین منجر به قتل شده است و اسامی شکنجه گران و مقتولین و شیوه قتل آنها نیز توسط اعضای قدیمی و شورای رهبری همین فرقه افشا شده است، یک موضوع شخصی است؟ تا چه حد بی وجدانی و بیشرمی؟

تو حتا در ادامه به صراحت شرح داده ای که چگونه مسیر خیانت به بنیانگزاران طی شده است ولی باز هم جرأت آنرا نداشتی که اسمی از مسعود رجوی بیاوری، گویی که آن «اگر کسانی» از کرات مریخ آمده اند و نامعلوم هستند. چه کسی آن طفل حنیف نژاد را به گور سپرد؟ چرا به صراحت حاضر نیستی از مریم و مسعود نام ببری؟ دلیل آن را باید در کتاب شعر خودت به اسم «در امتداد نام مریم» جستجو کنی. تو اگر از مریم و مسعود نام ببری باید زیرآب تمام مبارزات خود را بزنی و کارهایی که به اسم مبارزه انجام داده ای... باز هم شرم کن.

ولی بی شرمانه تر از همۀ نوشته هایت باید به جملات زیر اشاره نمود:

(((ما منتقدیم و نه دشمن، ما در صف مردم خویشیم و نه جلادان و نه از راه افتادگانی که با ضعف و ذلت فردی و نیز لطمات و اشتباهاتی که یاد شد، به درگاه آخوندهای پلید شتافتند و جیره خوار خوان نعمت خامنه ای شدند و در قتل یاران سابق خود همدستی و همگامی با مرتجعان را انتخاب کردند.)))

عجبا که شما بعد از سالیان مبدل به منتقد شده اید... اما لطفاً بفرمایید نقد شما چیست و کدام است؟ ما که جز اشعاری سراسر واژه های لمپنی و بی معنا در هفته های اخیر ندیده ایم. آخرین شعر شما را حقیقتاً تا مدتها باورم نمی شد در امتداد نام مقدس مریم بوده باشد و به اینجا رسیده باشد که سر و ته آن نه به شعر می خورد و نه به نقد! http://www.tipf.info/nagozarim,koshte,shavand.htm

اما جا دارد در مورد ادامه نوشته های شما عرض کنم:

1-شما در صف کدامین مردم هستید؟ همان خلق قهرمانی که امروز جلوی اشرف هدف سنگ و آهن پارۀ رجوی قرار می گیرند؟ همان خلق قهرمانی که رجوی مدام در تلاش برای بمباران کشورشان توسط بیگانگان جنگ افروز است؟ همان خلق قهرمانی که رجوی توسط جیره خوارانی چون حسن داعی الاسلام در پی تحریم آنان است تا نهایتاً آنرا به جنگی چون جنگ عراق منتهی نمایند؟ همان مردمی که رجوی بهشان توهین می کرد و می گفت باید دانشجویان سوسول را کنار دیوار گذاشت؟ همان مردمی که در صفوف میلیونی به خیابانها آمدند و حتا ده نفرشان حاضر نشدند عکس رجوی را علم کنند؟

2-شما کسانی چون مرا «از راه افتادگان» خوانده اید! شگفتا که معنای از راه افتادن را هم فهمیدیم. لطف کنید بفرمایید ما از راه افتاده هستیم که تا آخرین لحظه در کنار مسعود و مریم ایستادیم و شدیدترین بمبارانها را با گوشت و پوست خود لمس کردیم و به گفتۀ همان رهبر عقیدتی، عاشوراگونه راه ایران را در پیش گرفتیم و در وسط راه متوجه شدیم که رجوی از ترس جا زده و در سوراخ مخفی شده است، یا مریم رجوی که قرار بود اولین شهید عاشورا باشد و اولین کسی بود که ما را زیر بمباران قال گذاشت و به پاریس آمد؟

آیا ما از راه افتاده هستیم که تا دوسال بعد از اشغال عراق همچنان در اشرف بودیم و چهار سال هم در زندانی که رجوی در تیف برایمان ساخته بود؟ آیا ما از راه افتاده هستیم که سالها بعد از بریدن شما در سراسر مرزهای ایران و عراق توی میادین مین و جاده های خطرناک مرزی تردد داشتیم و می جنگیدیم و بعد هم در نشستهای رجوی مورد اهانت و فشار روحی و صدها توهین و تهدید قرار می گرفتیم؟

آیا ما از راه افتاده هستیم که رجوی حتا بعد از رفتن ما به تیف توسط سران فرقه به ژنرالهای آمریکایی گفته بود: «اینها بخاطر اینکه ما با شما دست دوستی داده ایم و معتقدند که آمریکا حضورش در عراق نامشروع است از ما جدا شده اند و اینها بخاطر اینکه ما سلاحهایمان را تحویل شما داده ایم از ما جدا شده اند...»، یا رجوی که تا قبل از سقوط صدام مدعی بود که بخاطر صدام با آمریکا هم به جنگ برخاهد خواست ولی همینکه صدام رو به سقوط رفت دست در دست پنتاگون گذاشت؟

آیا ما از راه افتاده هستیم یا شما که بعد از جنگ کویت بخاطر اینکه نمی توانستید بدون «زن» زندگی کنید، (به قول رجوی) ابراز بریدگی نموده و به همراه تنی چند از یاران همیشگی خود چون دوست عزیز سابق خودم حمیدرضا طاهرزاده به فرنگ آمدید تا آب و هوایی تازه کنید و در کنار همسر جدید روزگار بگذرانید؟

آیا ما از راه افتاده هستیم یا شما که دم از سی سال مبارزه می زنید و در سراسر زندگی مبارزاتی خود جز شعرهایی در مدح رجوی و استراتژی مبارزه مسلحانه ایشان نزده اید و دیگران را تشویق به جنگ و قیام کرده و خود در گوشۀ امن نشسته بودید؟

آیا ما از راه افتاده هستیم یا شما که ما را در میان خطرات روزافزون تنها گذاشته و به فرنگ رفتید تا وبلاگ خود را از عکس و کلیپ زنان و دختران پر کنید؟ (حداقل از رجوی این درس را یاد گرفته ایم که بدانیم پرکردن یک وبلاگ و سایت از چنین کلیپهایی از کجا ناشی می شود). برو موشهای خودت را پیدا کن جناب وفایغمایی.

آیا ما از راه افتاده هستیم یا شما که حتا پسر خود را در اشرف رها کردید و همسر سابق خود را هم به فراموشی سپردید و به دنبال زندگی خود رفتید؟ گویا امیر از شما خیلی مردانه تر ایستاد و نمی دانم از نظر شما او هم «از راه افتاده» است یا خیر؟ اما می دانم که بایستی از خود امیر شنیده باشید در اشرف چه بر سر آدمها آوردند (هرچند که او به خاطر میلیشیا بودن در نشستهای استالینی رجوی شرکت داده نشد و از نزدیک شاهد کتک زدن ها و توهین ها و آزارها نبود، اما لااقل در خود تیف از نفرات مختلف اینها را شنیده بود و شاهد بود که در تیف آدمها چه شرایط سختی را تحمل می کردند تا در اشرف نباشند و بیش از آن به حقارت رجوی آلوده نگردند). اگر یک جو وجدان در شما وجود داشت به سخنان فرزند خودت کمی گوش می دادی تا بفهمی رجوی با آدمها چکار کرد، هرچند که امیر زیاد در تیف نماند تا شاهد دیوانه شدن برخی آدمها باشد و یا شاهد کشته شدن برخی نفرات که ناچار شدند قاچاقی از عراق خارج شوند...

3-تو ما را در قتل شریک دانسته ای، شرم بر تو باد! تا کی می خواهی منافق باشی و حرفی را بزنی و در جای دیگر نفی کنی؟ خودت «شرط و مبنا»ی به این نقطه رساندن مجاهدین را به صورت پوشیده ای رجوی خوانده ای و آنوقت ما را به همدستی در قتل متهم می کنی؟

ای ریاکار،

در خرقه از این بیش منافق نتوان بود/// بنیاد از این شیوه ی رندانه نهادیم

آیا کسانی که سخت در تلاش هستند با افشای چهرۀ ریاکار رجوی ها، اسیران اشرف را نجات دهند و کمک کنند تا دوباره رجوی از آنان سپر گوشتی و خونی برای حفظ حیات خیانتبار خود استفاده نکند، (و کمک کنند تا دولت عراق متوجه شود که اسیران اشرف خود قربانی هستند و با خشونت با آنان رفتار نکند) شریک قتل هستند و آنوقت شخص ریاکاری مثل تو که بخاطر منافع حقیر سیاسی و مادی در پی طولانی کردن اسارت آنان هستی تا به مرور توسط رجوی کشته شوند و گواه جنایات سالیان او در بیرون نباشند، در پی نجات آنان هستی؟

ای بی شرم، تو اگر دلسوز آنان بودی در این سالیان آنان را رها نمی کردی و به فرنگ نمی رفتی و امروز مدعی مبارزه نبودی، اگر تو دلسوز آنان بودی در این سالیان کنار رجوی قرار نمی گرفتی و شب و روز نداشتی و به مجامع بین المللی می رفتی تا به آنان بگویی اشرف نشینان نیاز به تلفن موبایل دارند و نیاز به اینترنت آزاد دارند تا با خانواده های خود در تماس باشند و رجوی نتواند اخبار دروغ به آنان برساند. بله تو حقیقتاً بی وجدان هستی. اگر دلسوز اشرف نشینان بودی به مریم تحمیل می کردی تا به اسیران اشرف اجازه دهد با خانواده های خود یکساعت ملاقات کنند و براستی از چه در هراس هستید؟ چرا رجوی می ترسد در اشرف روزنامه و مجله و تلویزیون و رادیو و اینترنت و موبایل باشد؟ شرم کن ای رجزخوان انقلاب مریم!

آیا کسانی که هرکدام عزیز و یا عزیزانی در اشرف دارند و برای نجات آنها و برای صدا زدن عزیزان خویش به اشرف رفته اند تا آنان را نجات دهند مزدور هستند و در پی قتل همرزمان سابق خود به اشرف رفته اند؟ آیا کسی که برای صدا زدن همسرش و برای صدا زدن مادر دخترش به کنار اشرف رفته است، همدست قاتل است یا تو که در فرنگ نشسته ای و فرزندت را هم کنار خود آورده ای و نگرانی از کشتار نداری؟

آیا کسی که فرزندش آنجاست و به چنین سفری رفته است تا به سربازان عراقی و دولت عراق بگوید که آنجا عده ای قربانی هستند و با آنان خشن نباشند و کمکشان کنند، برای قتل فرزندش به آنجا رفته است؟ ای بی شرم! مگر تو چند سال می خواهی زندگی کنی که حقیقت را زیر پا له می کنی و همچنان در سخنانت «موش» می دوانی؟ اینهمه در تاریخ شاعر درباری داشته ایم، نام کدامیک از آنان امروز بر سر زبانها مانده است؟

4-جناب شاعر، آیا ما جیره خوار خوان نعمت شده ایم یا تو و عده ای مفتخور شورایی که سالها در فرنگ به اسم اسیران اشرف بر خوان نعمت رجوی افتاده اید و از خون و رنج اسیرانی چون ما ارتزاق نموده اید؟

ای بی شرم، می خواهی تک تک افراد جداشده قدیمی را نام ببرم که همگی در صدها مأموریت و عملیات شرکت داشته اند و از فرماندهان تیمهای عملیاتی بوده اند و برخی دست و پای خود را روی میادین مین از دست داده اند؟ اینها تا در اشرف بودند گوهر بی بدیل مریم بودند و همینکه نقد کردند چهرۀ ریاکار رجوی را مبدل به مزدور شدند؟ تو در صف کدامین مردم هستی؟ همانها که به رجوی صدبار لگد زدند و او را خائن خواندند؟ همان مردمی که با آمار چندین میلیونی به خیابانها آمدند و رأی دادند تا به رجوی بگویند پشیزی برای تحریم او ارزش قائل نیستند و با اینکه رجوی مدام پیام قیام و خشونت و کشتار می داد به زیباترین شکل به خیابانها آمدند و به دنیا شیوۀ راهپیمایی و مبارزۀ بی خشونت یاد دادند به استراتژی رجوی «نه» گفتند؟

5-جناب شاعر، آیا تو منتقد شده ای؟ لطف کن یک انتقاد کارساز که به طور مستقیم به مریم و مسعود کرده ای به مردم نشان بده! در کدام نوشته تو انتقاد مستقیم به شخص رجوی به عنوان عامل تمام این جنایتها و کشتارها و شکستهاست؟ حداقل بهتر بود چندسال دیگر در اشرف می ماندی تا در نشستهای مختلف دیگ و دیگچه و عملیات جاری و طعمه و غسل هفتگی به تو یاد می دادند که چگونه تیز و واضح سخن بگویی و از زبان نون (نرینۀ وحشی و متجاوز) سخن نگویی و «کلی گویی» نکنی و «نقطه آغاز» اینهمه چاپلوسی و ریاکاری و «موش دوانی» و دوپهلو نوشتن را بنویسی و پروژه بخوانی و خودت را رسوا کنی.... اینطور دیگر اینجا برای دیگران رجزخوانی نمی کردی و معقول سرت را به داخل زندگی ات می کردی و به کسانی که در تلاش برای رهاسازی اسیران و قربانیان سیاستهای مخرب رجوی هستند، مارک نمی زدی تا برای مریم خانم خوشرقصی کنی. اگر خیر نمی رسانی، شرّ مرسان!

جناب اسماعیل، یک عمر مفت خوردی و خود را مبارز نامیدی و مداحی کردی و امروز منتقد شده ای؟ دوران عوامفریبی گذشته و دیر شده است، باید ده پانزده سال پیش که رجوی با اتکا به استخبارات عراق منتقدین را به صلابه می کشید دم از انتقاد می زدی. آن زمان که کسانی چون مرا به جرم انتقادی برادرانه به محاکمه می کشیدند شما کجا بودید که انتقاد کنید؟ آیا می دانی فقط به خاطر نوشتن چند انتقاد نه چندان سنگین مرا چگونه به محاکمه کشیدند تا اقرار بگیرند که من نفوذی رژیم هستم؟ آنهم بعد از اینکه 22 سال از عمرم را در درون مناسبات گذرانده بودم؟ معنای شرم را می فهمی؟ شعر از شعور برمی خیزد جناب وفایغمایی... تو در این سالیان جز به منتقدان رجوی به چه کسی انتقاد کرده ای؟ جز به قربانیان رجوی به چه کسی تاخته ای؟ جز به کسانی که عزیزی در اشرف داشته اند و به کنار اشرف رفته اند تا آنان را نجات دهند چه کسی را نقد کرده ای؟

یا رب این زاهد خودبین که بجز عیب ندید/// دود آهیش در آیینه ی ادراک انداز

حامد صرافپور
8 دسامبر 2011

درخواست "پذیرش فوری ساکنان اشرف توسط کشورهای اتحادیه اروپا" ، یک راه حل عملی و جدی.عاطفه اقبال

2011-11-01T00:35:00.000-07:00

درخواست "پذیرش فوری ساکنان اشرف توسط کشورهای اتحادیه اروپا" ، یک راه حل عملی و جدی

نیروهای آمریکایی تا دو ماه دیگر از عراق خارج می شوند. با بیرون رفتن نیروهای آمریکایی از عراق، رژیم دست بازتری در عراقخواهد داشت. عراق به مجاهدین تا آخر سال 2011 مهلت داده است که از این کشور خارج شوند. یعنی دو ماه بیشتر به تمامی این تغییر و تحولات باقی نمانده است. سازمان ملل چندی پیش اعلام کرده است که بچه های مستقر در کمپ اشرف را بعنوان پناهجو میشناسد و قرار بوده با تک تک این بچه ها بصورت فردی مصاحبه کند برای پناهندگی و انتقالشان به کشور ثالث. مجاهدین بعد از مدتها مقاومت در برابر خروج از اشرف و مصاحبه تک به تک افراد، تمامی این موارد را بالاخره پذیرفته. و از خط قرمزی که دور بحث "خروج بچه های ساکن کمپ اشرف از عراق" کشیده بودند کوتاه آمده اند. و این قدم بسیار مثبتی است ولی در جهت نجات جان بچه های اشرف کافی نیست. از زمانی که سازمان ملل قرار شده با این بچه ها مصاحبه کند تا به امروز، شرایط بشدت در حال تحول است چه در کشورهایی که بهار ساختگی شان - البته با کمک ارتش های آزادیبخش!! فرمایشی و دست نشانده - به خزان زود رس رسیده و به حیطه اسلامگرایان در می آید و چه در بحران های مالی دنیای غرب و چه در داخل عراق. ..

جان بچه های اشرف اگر تا مهلت داده شده از عراق بیرون نیایند در خطر بسیار جدی قرار دارد. برای بیرون آمدن از این بن بست چه باید کرد؟ میدانیم که پتسیون ها و گروه درست کردنها و تحصن های محدود، تاثیری جدی در این روند نداشته و نخواهد داشت. به عنوان یک کار عملی چه باید کرد؟

به عنوان یک راه حل عملی و جدی، آیا نباید درخواست " پذیرش فوری و اورژانس بچه های اشرف توسط کشورهای اتحادیه اروپا" - که در آن مجاهدین دیگر در لیست تروریستی نیستند- را در صدر خواسته های خود در این دو ماه قرار داد و همه سازمانهای حقوق بشری و دیگران را حول این خواسته بسیج کرد؟

آیا نباید از خانواده ها خواست که تک به تک به سراغ نهادهای بین المللی و روزنامه ها رفته و وضعیت فرزندان خود در کمپ اشرف را بعنوان "خانواده" و نه "سازمان" پیگیری کنند و به این ترتیب فشار افکار عمومی را در این رابطه بالا ببرند.

آیا نباید افکار عمومی را بطور تیز حول این مسئله یعنی " بیرون آوردن بچه های ساکن اشرف از عراق " شکل داد؟

و از طرفی آیا نباید افکار عمومی را در جریان پیشرفت کار قرار داد؟ سئوالات بسیاری مطرح است: مصاحبه تک به تک این بچه ها توسط سازمان ملل تا به کجا پیش رفته است و در چه شرایطی؟ آیا کشورهایی خواهان پذیرش این بچه ها شده اند یا نه؟ آیا در این مدت تعدادی از بچه های اشرف یا بیمارانش موفق به خارج شدن از عراق شده اند یا نه؟ اینها سئوالاتی است که برای بسیج افکار عمومی پاسخ خود را می طلبد.

زمان بسیار کمی مانده است. اگر مسئله ی زنده ماندن و نجات تک تک این بچه ها مسئله ی اصلی و نه فرعی است باید روی این مسئله بسیج شد و تمام خواسته های دیگر را تحت الشعاع این خواسته ی اصلی قرار داد. وگرنه در انتهای سال 2011 و در حالیکه کریسمس و جشن سال جدید 2012 همه جا را فرا گرفته و اکثر ادارات و افراد در تعطیلی بسر می برند بروال همیشگی باز باید شاهد جسدهای خون آلود جوانان پاکبازمان در بیابانهای خشک عراق باشیم !

عاطفه اقبال

چهارشنبه 4 آبان برابر با 26 اکتبر 2011 ساعت 12 نیمه شب

حسن حبیبی. سخنی با اسماعیل وفا

2011-07-17T23:06:00.000-07:00

اسماعیل وفا را بیست و اندی سال است که میشناسم. نمیگویم که با هم رفیق گرما به و گلستان بوده ایم ولی فراز و نشیبی چند را با هم همراه و همکلام گذرانده ایم.چه آنموقع که در کسوت مجاهد خلق افتخار حضور در صفوف مجاهدین را داشتیم و چه آنموقع که در هیئت عضو شورای ملی مقاومت صندلی هایمان را در نشستهای شورا "کنارهم " انتخاب میکردیم و به اصطلاح هم کرسی بودیم و چه پس از آن که دیگر نه آن بودیم و نه این و گاه و بیگاه که در فرصتی و یا دیداری و یا مناسبتی همدیگر را میدیدیم به سیاق "همرزمی سابق" سبوئی به دوستی با هم میگرفتیم و یادی از گذشته میکردیم و درد دلی از این همه سالهای پر رنج و خون...

طی این سالها و فراز و نشیب ها همواره بر این گمان بودم که همنشینی و همکلامیم با اسماعیل بر بستری از صداقت و بی ریایی و یکرنگی استوار بوده و هرگز از رسم دوستی و دوستداری با او به دور نشدم. دوستداری را از این بابت میگویم که از دیرباز شعرهای اسماعیل را دوست داشتم و بر این باور بودم که او قدرتمندترین شاعر معاصر پس از شاملو ست،که این البته نه یک نظر کارشناسانه که صرفا یک نگرش عامی و عاطفی نسبت به شعرهای او بود.

در شعرهای اسماعیل هم بارها و بارها غرش و طنین گذر "ارتش آزادیبخش" را از خاک میهن حس کرده بودم و هم لطافت بارش "بارون" بر زمین جگر تشنه و هم افق شور انگیز و دور دست یک آرمان را در پرش "تیر آرش در کمان یک زن". پس نمیتوانستم شعر او را ستایش نکنم و اسماعیل شاعر را دوست نداشته باشم.

در این سالهای اخیر اما، رفته رفته دیگر " اسماعیل ام " را در شعر ها و نوشته هایش پیدا نمیکردم. احساس میکردم که همچون یک تصویر قدیمی در قاب عکسی کهنه رفته رفته کمرنگ و کمرنگتر میشود و میرود تا جایی که دیگر از او به جز قاب خالی چیزی باقی نماند. و حسرت میخوردم.

تا اینکه دیشب نوشته ای از او خواندم .خطابه ای بود به" گاوان" که خود بر آن نام شعر نهاده بود. ولی من مجموعه ای دیدم بی رنگ و بی شکل از کلماتی سرشار از کینه ای تهی و سترون که بدنبال هم جاری شده بودند تا در نفی کودکانه و مایوسانه همه آنچه که جهان سرشار شعرهای پیشین اسماعیل بود فقط و فقط یک چیز را اثبات کنند: اسماعیل را. اسماعیلی که البته بر سبیل تعارف بر او لباس "دموکراسی" و "قانون" نیز پوشانده شده بود.

در این نوشته آشفته، اسماعیل ابتدا همه مقدسات و ادیان را با تمامی پیامبران و امامانشان جملگی و یکجا با یک حرکت قلم به کناری می افکند، تا بتواند راه را برای تیغ کشیدن بر گناهنکار اصلی هموار کند.

سپس آشکارا و بی دغدغه به سراغ او که از نظرش کسی جز " مهر تابان" نبود رفته، و با به سخره گرفتن شلیک توپها، و همه دیگر تهمیداتی که برای درخشانتر تابیدن وی بکار گرفته شده بود، ،تیغ بی مهری و عناد برکف، خصمانه تاخته بود که هرگز گناه بزرگش را که همانا "گرفتن زنان و شوهران" است نخواهد بخشید.

واین البته اولین وتنها نوشته اسماعیل از این دست نبود.

سخن کوتاه.باز هم دلم خون شد و بغض فرو بردم . ولی با خود گفتم اینبار درد دل در پیش او و همه صاحبدلان بگشایم.

اسماعیل جان... همانطوری که خصوصی و حضوری و طی ساعتها بحث و جدل با خودت گفتم، مشکل من و تو و همه آنهایی که دیرگاهی پیش با مجاهدین بو دیم و با آنها عهد و پیمان بستیم که تا به آخر همراهشان باشیم و این عهد را بارها و بارها با سخن و سوگند و خون مهر و موم کردیم (و شما که از من بسا نزدیکتر به حلقه اصلی رهبری سازمان بودی، حتما در این مهم بسیار بیشتر از من به او در وفاداری به عهد اطمینان خاطر دادی)، این است که در مقطعی نقض عهد کردیم و پیمان شکستیم.

همه حرف در این است و باقی همه بهانه است و ما خود بیشتر و بهتر از همه میدانیم که باقی بهانه است.

کسانی که دستی در آتش مبارزه دارند و بخصوص آنان که مجاهدین را از نزدیک میشناسند همه میدانند که تصمیم برای پیوستن به سازمان تصمیم بسیار سختی است. دست شستن از مال و جان و زندگی و آینده (که از همان ابتدای بنیانگذاری رسم مجاهدین بود) و سپس دست شستن از خانواده و حتی دل خوش نکردن به پیروزی و چشم نداشتن به حاکمیت، هیچ احتمالی برای ورود ناآگاهانه و سرسری به سازمان برای هیچکس باقی نگذاشته ونمیگذارد. به هیمن دلیل هم همواره بهترین های مردم ما بوده اند که این راه را برگزیده اند. سرشاری و شور و شوق همه ما و منجمله خودت در آنزمان که این گام را برداشتیم گواه این حقیقت بوده و هست.

پس مشکل همه در این نقض عهد است.از آنجا که عهد بستن مقدم بر اینکه با سازمان باشد با مردم بوده است، لذا همه ما بگونه ای قانونمند خود را ملزم به پاسخگویی در پیشگاه مردم میدانیم. و اینجاست که به قول شاعر "اوفتاد مشکلها".

آنها که سعی میکنند خود را و کوتاهی خود را بپوشانند چاره ای به جز انداختن این کژی به گردن سازمان ندارند. بالاخره در این "نیمه راهی"با رفیق کسی مقصر است.

هرچقد ر هم که رندانه بخواهیم در گریز از تیغ بر رهبری سازمان کشیدن،" اسلام او" را زیر تیغ ببریم و برای ایز گم کردن به کشف" سنگسارگری امام جعفر صادق" بکاویم و سپس در ادامه این بی راهه محمد و عیسی و انجیل و تورات را هم به سیخ بکشیم، مدعی باریک بین تلاش عبث برای لاپوشانی عهد شکنی را به عیان میبیند. چرا که پنهان کردنی نیست. و حاصل این میشود که در آخر اسماعیل برای نجات خودش با اسم مستعار" دموکراسی" باید بر زمین و زمان و تاریخ و انسان تیغ بکشد.

اسماعیل جان ... بیهوده خود را خسته نکن. باور کن که گریزی نیست. آنان که از بیرون نگاه میکنند حقیقت عریان را میبینند. چه تو که علت نقض عهد را در "اسلام رهبری سازمان و اسلام امام جعفر صادق " مینمایی و چه آنکس که علت را در "به کشتن دادن اشرفیها برای لجاجت بر استراتژی غلط" و چه آنکس دیگر که کودکانه علت را" پذیرش خلع سلاح از جانب رهبری "معرفی میکند، همه و همه یک سخن دارید:

آی مردم باور کنید اشکال از من نبود.من دموکراتم. من خوبم . من مبارزم . من اهل جنگم. من اهل ...ام . اشکال از سازمان بود.از رهبری. ایدئولوژی. استراتژی. و خلاصه یک جای سازمان.

کمی به عقب برگرد. خیلی پیش از من و تو شهرام و بهرام ها آمدند. از من و تو جدی تر هم بودند و برای خودشان سازمان دیگری هم درست کردند و کشته هم شدند. ولی راهشان کور ماند. چون از نفی طرف مقابل آغاز کردند. بعد در این نفی و عناد با سازمان نوبت به دیگران رسید. کباده کشان آن موقع یعقوبی و شاهسوندی و غیره...

بهترین هایشان ساکت شدند و غیر سیاسی. شاهسوندی که دست آخوندها را گرفت و به آنها یاد داد که چطور سلاح حقوق بشر را علیه سازمان بکار بگیرند. و اسباب کشتن موثرترین سرباز مدافع حقوق بشر سازمان را فراهم کرد.

موج بعدی نقض عهد کنندگان نیز از همین قانونمندی مستثنی نبودند. حتی اگر مظلومانه و از جور روزگار نیز شبح ساکتی بیش نماندند، باز آخوند وقیح تلاش کرد بر سکوت جنازه اشان بر سر مزار ، حلوا خیر کند.

ولی سازمان باقی ماند وهمراه با نسل سومش امروز راه را ادامه میدهد. حریفان اصلی اش هم دیگر پنهان نیستند و در دادگاههای بین المللی این دیگر دولتهای اروپایی و آمریکا هستند که با او رو در رو و چهره به چهره ایستاده اند.در اشرف هم با دولتی که قبل از هرچیز دست نشانده آمریکاست و گلوله و تانک آمریکائی سینه به سینه اند.

پس باز کن چشمان حقیقت بینت را.

دیر نیست . هرگز راه برای هیچکس بسته نبوده است. کافی است که برای خودمان روشن باشد که کوتاهی از ماست و به آن اذعان داشته باشیم. بایستی بر "صندلی داغ" عدالتی که قاضی آن وجدان خودمان است بنشینیم تا بتوانیم پس از آن به میان صفوف مردم برگردیم. کم نبوده اند که این راه را رفته اند و امروز مجددا عزم جزم کرده و پای در راه نهادند. و برخی از آنها را حتی میتوان در کسوت مجاهدینی تازه نفس نیز دید.

نشستن بر این صندلی نه کوچک شدن است و نه در هم شکستن. چرا که مقاومت مردم ایران هیچ نیازی به آدم کوچک ودر هم شکسته ندارد. ولی این شرط پرش مجدد است. قانونمندی گذار به صفوف مردم از آن عبور میکند و مستقل از اراده ما و هر کس دیگری است. قانونمندی خود راه است.برای بازگشتن از کژی بایستی مسئولیت ماندن کجروی را پذیرفت. گردن نگذاشتن بر این قانونمند ی اما سر به بیراهه میبرد. سر به سقوط ناشی از نفی همه ارزشهای تمدن بشری و اگر بر آن مصر باشیم بر ما همان میرود که بر گمراه شدگان رفت. از این قانونمندی هیچ گریزی نیست. باور کن...

حسن حبیبی

پاریس 16 ژوئیه 2011

مقام صدیقی تنها راستگویی در قول و عمل نیست. هنشین بهار

2011-06-18T23:42:00.000-07:00

مقام صدیقی تنها راستگویی در قول و عمل نیست.

همنشين بهار

در مقابل واژه صادق و صدّیق، دو عنوان «کاذب» و «کذّاب» قرار دارد. صادق یعنی راستگو و صدیّق یعنی بسیار راستگو.

«صدیّق» به تصدیق حق و حقیقت مُداومت دارد، ظاهر و باطن اش یکی است و گفتار و کردارش با راستی و درستی همراه است.

کلمه «صدیّق» مبالغه تصدیق هم هست، یعنی کسی که حق را با زبان و عمل تصدیق می‌کند و البته به معنای کثرت تصدیق و تصدیق خالی‌بندی های دیگران نیست.

ابوبکر را به این خاطر صدیّق می‌گویند که رسول خدا را تصدیق کرد و تا آخر دراین راه ثابت قدم ماند.

***

صدیّق به دیدار خویشتن می‌رود، فریب صبح دروغین را نخورده، جانب حق و حقیقت را می‌گیرد و در این راه از سرزنش خارهای مغیلان نمی‌هراسد. اگر پتک ایام هم بر او فرود آید، سر را سندان صبور می‌کند.

وَاذْکرْ فِی الْکتَابِ إِبْرَاهِیمَ إِنَّهُ کانَ صِدِّیقاً نَّبِیاً...(سوره مریم. آیه ۴۱)

در قرآن، «صدّیق» برای ستایش پیامبران و صالحان به کار رفته است. ابراهیم خلیل، مریم عذرا، ادریس و یوسف که برادران (به اصطلاح برادران)، با شقاوت به چاهش انداختند و بعد پای گرگ را به میان کشیدند و داستان را وارونه جلوه دادند، لقب صدیّق گرفته اند.

از آن جا که یوسف، صدیّق معرفی شده و وی پیش تر (در زندان در رابطه با تعبیر رؤیای همسلولی اش)، به تحلیل واقع بینانه دست زده و درایت خویش را نشان داده است، می‌توان گفت که صدیّقین علاوه براین که در گفتار و کردار خود راستگو هستند، باید از دیدگاه و تحلیل استوار نیز برخوردار باشند.

یعنی مقام صدیّقی تنها در صاف صادق بودن و راستگویی در قول و عمل خلاصه نمی‌شود، بلکه باید با قدرت تحلیل و فکر واقع بین نیز توأم باشد.

در مقابل واژه صادق و صدّیق، دو عنوان «کاذب» و «کذّاب» قرار دارد. کاذب کسی است که آگاهانه دروغ گفته و با این کار علاوه بر اینکه به اعتماد دیگران ضربه می‌زند، خودش را هم کج و کوله می‌کند و بر اثر استمرار در وارونه نمایی، سنگدل شده، به جلد «کذّاب» درمی‌آید که نقطه مقابل صدیّق است.

اجَل مهدی افتخاری هم سر رسید و او جان به جانان داد و سر برخاک نهاد.

وی زندانی زمان شاه بود و با «گروه حزب الله پیش از انقلاب» رابطه داشت اما از آنان فاصله گرفت و به سوی مجاهدین آمد.

جاذبه های خاص خودش را داشت و رابط امثال محمد علی رجایی با سازمان هم بود.

در زندان شاه، افتادگی، مقاومت و راز نگهداری اش دوست و دشمن را به تحسین وامی‌داشت. در خروج اولین رئیس جمهور بعد از انقلاب و مسئول اول مجاهدین از ایران نقش محوری داشت و مجاهدین وی را فرمانده فتح الله صدا می‌زدند.

وی که در سال‌های گذشته بارها و بارها زیر تیغ برده شد و در جمع جند هزار نفری ‌کوشیدند طعمه دشمن معرفی شده و خوار و ذلیل گردد، اکنون که دستش از دنیا کوتاه شده و دیگر در قید حیات نیست، «مجاهد صدیّق» لقب گرفته است.

با اینکه در زندان شاه خوب را خوب تر می‌دید و آنچه را «نوک پیکان تکامل» می‌پنداشت، بیش از اندازه برجسته می‌کرد و شیدایی اش به بت پرستی تنه می‌زد اما در صداقت و پایداری او تردیدی نیست. به ویژه که بعدها باور کرد آزادی انسانی را باید تا آنجا حرمت نهيم که مخالف را و حتی دشمن فکری خويش را به خاطر تقدس آزادی، تحمل کنيم و تنها به خاطر اينکه می‌توانيم، او را از آزادی تجلی انديشه‌ی خويش و انتخاب خويش، با زور، باز نداريم.

بله در صداقت او از جمله به خاطر ابتلائات دردناکی که در دو دهه گذشته از سر گذراند، تردیدی نیست اما برای کسانی‌که خوارکردن آگاهانه او را در میان جمع، تنها از زبان دشمن نشنیده و پیش و بعد از مُلاخورشدن انقلاب بزرگ ضدسلطنتی، از مبارزه با عمله ارتجاع و استبداد زیر پرده دین دست نکشیده اند، حتی اگر مثل من مجاهد هم نبوده در گور منیّت و جنسیت باشند، دوگانگی ها عبرت انگیز و آزاردهنده است.

زیر پوش انتقاد و انتقاد از خود، زیرپوش قضاوت پوشیدن و پیش از مرگ، فردی را با تمام قوا به زمین کوبیدن و با نیشخند و ریشخند و «جبر جّو»، سّکه یک پول کردن... اما بعد از مرگ، به عرش اعلا بردن و مجاهد صدیّق نام نهادن... از هرکسی برنمی‌آید...

***

این مرگ غریب نیز نشان داد که نفرین ها و آفرین ها همه بی ثمر است و آدمی جز «او» که در جایی جز همه جا نیست هیچ یار و غمخواری ندارد. الباقی همه گَرد و غبارند و عاقبت هم از ما غبار ماند.

همنشین بهار کمون پاریس.شنیداری

2011-06-06T07:48:00.000-07:00

کمون پاریس ، تنها به پاریس مربوط نمی‌شود

همنشین بهار

۳۷ سال پیش از آنکه دشمنان مشروطه و امثال کلنل لیاخوف فرمانده بریگاد قزاق، مجلس شورای ملی و مدرسه سپهسالار را به توپ ببندند و ملک المتکلمین و میرزا جهانگیرخان صور اسرافیل و ملا علی قاضی ارداقی را در باغشاه پس از شکنجه در برابر محمدعلی شاه به خاک و خون بکشند، زلزله مهیبی در فرانسه روی داد که پس لرزه هایش هنوز هم دارد عمل می‌کند...

منظورم از آن زلزله، کمون پاریس la commune de paris است که طلایه دار انقلاب اجتماعی درقرن نوزدهم محسوب می‌شود.

***

کمون پاریس که ارزش والایش در موجودیت و عمل آن نهفته است، تنها به سال ۱۸۷۱ میلادی و به پاریس مربوط نیست. ایده آل‌هایش زنده است و کسانیکه امیدها و اعمال خود را در خدمت رهایی بشر گذرانده اند، چشم از آن تجربه بر نمی‌گیرند.

من کوشیدم آن زلزله را که با به آتش کشیدن گیوتین جلوی مجسمه ولتر همراه بود، به تصویر کشم اما دانش ناچیزم نسبت به موضوع، عدم دسترسی به منابع مستقل، فقر امکانات و پیچ و خم های بازگذاری صدا و تصویر، دشواری های زیاد ایجاد نمود.

برای آماده سازی و ارائه این بحث شبهای زیادی تا صبح بیدار ماندم و بیش از ۲۰۰ ساعت وقت گذاشتم اما می‌دانم که گیر و پیچ بسیار دارد و نارسا است.

نگاهم به انسان و تاریخ و وجود، با نگرش مارکسیستی زاویه و فاصله دارد. داعیه انقلابیگری، یا روشنفکری و روشنگری هم ندارم. تنها می‌کوشم از رُخ یادمان ها غبار بزدایم و رنج و شکنج کسانی را که آزادی برایشان آرمان بود نه تجارت، به یاد آورم.

ای کاش کسانیکه برخلاف من به تاریخ معاصر جهان اشراف دارند به اینگونه مباحث که از زمان و مکان خودش عبور می‌کند می‌پرداختند، روایت های یکسویه را زیر نور می‌گرفتند و به «عقل نقاد تحلیل‌گر» بیش از «عشق نقال تجلیل‌گر» میدان می‌دادند.

همنشین بهار

hamneshine_bahar@yahoo.com

کمون پاریس اگرچه شکست خورد و سرکوب شد و امثال امیل زولا Emile Zola و گوستاو فلوبر Gustaue Flaubert و ژرژسان George Sand از آن فاصله گرفتند و ویکتورهوگو نیز جز اشارات کوتاهی در رمان «نود و سه» Quatrevingt-Treize و شعری که در کتاب «سال وحشت‌زا» سُرود (Sur une barricade)، چندان با آن راه نیآمد، اما در روند تاریخ موثر بوده است.

ملیحه رهبری.روزی صد بار بمیرید!

2011-05-24T08:55:00.000-07:00

ملیحه رهبری.روزی صد بار بمیرید!

نه زیباتر ونه حماسی تر و نه تاریخی تر ومحکم ترو حتی تکاندهنده تراز سخنان مادر محمد وعبدالله فتحی می توان دربرابرضحاک زمان گفت و یا نوشت. یک مادر؛ ازسویی خروشان چون کاوه ایران زمین و درطغیان عواطف خود چون آتشفشان وازسوی دیگرخونخواه خون پاک و بیگناه فرزندانش که چون زینب ، برسریزید زمان فریاد می زند:

« بچه های من یکبار مردند. همه آدمها یکبار که بیشتر نمی میرند. اما حبیبی، خامنه ای، اعضای مجلس، دیوان عالی قضایی، دادستان حبیبی، رحیمی، ستوان بهرامی، روزی صد بار بمیرند! دو روز است که آرامش ندارند آنها، اما من آرامم. من افتخار می کنم. من تاج بالای سرم می کنم.» [اعدام دو فرزند بیگناهش را.]

- محمد وعبدالله به من گفتند:« مامان! ما داریم یک راه فوق العاده زیبایی را می رویم. مامان این را که من می گویم، همه کس این را نمی فهمد.» آنها دوست داشتند! و من همینجا جلوی همه تان ازخدا تشکر می کنم که آنچه بچه هایم دوست داشتند، انجام شد. خدایا شکرت! راضی به رضای توهستم. به من گفتند:« مامان!گریه نکن! سرتو بالا بگیر! چون ما انتخاب کردیم. تو هم به عنوان مادر ما انتخاب شدی.» خیلی های دیگر بودند با اینها. چرا کس دیگری انتخاب نشد. محمد وعبدالله عمدا خدا این دوتا را با هم انتخاب کرد. چون مادری مثل من داشتند. به من گفتند:« مامان صبور باش! سرتو بالا بگیر!»

محمد وعبدالله رفتند به کمک خدا! حالا ببین چه مملکت آبادی پیدا میکنیم بعد ازمحمد وعبدالله؛ به خدا! خوشا به سعادتتان که پشت پایتان اینقدرخوب بود که آخوندها رفتند! که دادستان حبیبی تقاصشو پس داد. که رحیمی وستوان بهرامی تقاص پس دادند. بچه های من یکبار مردند. همه آدمها یکبار که بیشتر نمی میرند. اما حبیبی، خامنه ای، اعضای مجلس، دیوان عالی قضایی، دادستان حبیبی، رحیمی، ستوان بهرامی، روزی صد بار بمیرند! دو روز است که آرامش ندارند آنها اما من آرامم. من افتخار می کنم. من تاج بالای سرم می کنم.

بخشی ازپیام خانم مهوش علاسوندی مادرمحمد وعبدالله : وقتی آخرین ملاقات انجام شد و نزد دوستان برگشتم. همان هایی که در بیرون در منتظر من بودند. گفتم:« عزیزانم گریه نکنید! اینها ادعا می کنند که با کشتن دوفرزند من، جامعه ایران پاک می شود ومشکلات از این جامعه رخت برمی بندد. پس خوشحال باشید که با قتل دو فرزند من قرار است که آرامش به جامعه ایران بازگردد. قراراست که دیگرکسی گرسنه سربربالین نگذارد وکسی شکنجه نشود. قراراست که دیگرکسی از گرسنگی نمیرد. قراراست که تمام مصایب این جامعه که ازسروروی ما بالا میرود، تمام بشود. فرزندان من اولین قربانیان اینها نبودند اما امیدوارم که آخرین قربانیان اعدام باشند. آنها گفتند که مامان یک نامه برای تو وپدرمان ویک نامه هم به خدا و مستقیم برای خدا نوشته وسؤالات خود را کرده ایم. این چه حکومتی است که ازنامه فرزندان من به خدا می ترسد وچه حکومتی است که وصیتنامه فرزندانم را هم به من نداده است. درگرامیداشت یاد فرزندان من شمع روشن کنید و به یاد و در آرزوی دنیایی باشیم که زندانی نباشد. به امید اینکه در هیچ جای دنیا اعدامی نباشد. درهیچ جای دنیا شکنجه نباشد.

اینها بخشی ازسخنان وپیام مادرمحمد وعبدالله فتحی وبه ویژه سخنرانی حماسی او برسرخاک فرزندانش بودند. مادری که با شجاعت بی نظیرخود وبی هیچ پروایی، حماسه ای خلق می کند که لرزه براندام ها می افکند واشک وآه از سینه روان می کند. من آرزو می کنم که او آخرین مادر داغدار میهن ما باشد. نخستین سوگ های بزرگ و داغ های عظیم برسینه ملت ما ازدست ولی فقیه، ازسی سال پیش آغاز شد. من به مادرخودم می اندیشم که تنها یک پسر داشت وتمام آمال وآرزوها وامید وتکیه گاه وعشق او این فرزند بود که ازسویی مادر واز سوی دیگرمیهن وآزادی خلق خود را دوست داشت. دربگیر وببند های سال 60 او هم دستگیرشد و درحالیکه ما فراری ودربه در بودیم، او دراستخرهای خون دراوین اعدام شد. شنیدن خبر اعدام ظالمانه او وسوگ او برای مادر ما می توانست چنان جنون آسا باشد که ما هرگزجرأت نکردیم و به مادرمان نگفتیم که او اعدام شده است و تنها پسرش دیگر وجود ندارد. وشمع امید مادرمان را خاموش نکردیم اگرچه خمینی جانی(امام مقدس) جگر ازسینه مادرما بیرون کشیده بود. هفت سال گذشت ومادرما ازمرگ وازمزار وازخاک فرزند خود نیز آگاه نشد تا روزی که او نیز خود ازغم دوری و انتظار سکته کرد وپس ازسکته چشم ازجهان بربست. آیا چشمش به دیدار فرزند روشن شد یا نه نمی دانم اما می دانم که مادرمحمد وعبدالله فاتح، زنی بزرگ وشجاع وهمانگونه که خود با دستهایی باز رو به سوی آسمان سخن می گفت؛« خداوند فرزندان او را عمدا انتخاب کرد زیرا مادری چون او داشتند و او مادری انتخاب شده بود.» اگر فرزندان آزاده وآگاه او مایه سربلندی وتاج سر او گشتند وجود این مادرشجاع و به راستی برگزیده، مایه امید و افتخار وموجبات سربلندی و تاج سر ما وملت ماست زیرا چشم درچشم دیو و درداخل ایران می خروشد و دربرابرضحاکان خون آشام فریاد عدالتخواهی سرداده است. درود بیکران براو باد! باشد که ما، درهرکجایی که خون پاک جوانان وطن به ستم وبه ناحق برزمین می ریزد، علیه دیکتاتوری ولی فقیه و علیه آدمخواران و قصابان حکومت آخوندی، یکدل ویکزبان ومتحد باشیم[البته هستیم!] وفریادهای خروشان مادران آزاده و داغدار و عزادار که می تواند عرش خدا را به لرزه افکند، پیشتر ما را به لرزه افکنده باشد.

ملیحه رهبری

24 ماه مای 2011

سفر د شب. مازیار ایزد پناه. نسیم

2011-04-19T06:37:00.001-07:00

سفر در شب

کاش بودی
کاش می شد با نگاهی خنده ای
یا با کلامی
آتش تلخی که می سوزد مرا حتی
برای لحظه ای شاید که بنشانی
...
کاش می شد در همان رویای خوب کودکی مان مانده بودیم
کاش با هم راه ماهی های کوچک را
میان موج و طوفانهای دریا رفته بودیم
بگو با من
چرا دنیای ما اینگونه پر از نفرت و ننگ است؟
چرا نبض جهان دردستهای مرگ و نیرنگ است؟
برای ما که در شب آمدیم
بی ماه و حتی یک ستاره
جز نگاه مادری
کآنروز خورشید جهان افروز می پنداشتیم
اما جهان شب بود و ما در شب
به آوای دلی
در عمق کابوسی چنین
تا انتهای راه را رفتیم
بی خورشید
بی فردا
به عمری با دو چشم باز
ما در آرزوی نور مهری بوسه ای عشقی
و یا قلبی که در سودای انسان ها طپد
در سردی شب
کوره ره ها را سفر کردیم
و با یک کوله بار از آرزو
در هر دیاری مهر را آواز دادیم و از این ویرانه بگذشتیم
جهان شب بود
و ما در شب
ولی ایکاش می بودی
که با لبخند خود یا با کلامی
اتش تلخی که می سوزد مرا
حتی برای لحظه ای شاید که بنشانی
مازیار
بیست و پنجم فروردین نود

دکتر منوچهر هزار خانی.موقعیت کاملا تازه برای اشرف

2011-04-12T23:13:00.003-07:00

خانم رجوی

چند سال پیش تر و به یک مناسبت دیگر، به شما گفتم که واکنش من در برابر لطمات شدید روحی و عاطفی، مثل آدمهای متمدن نیست که به حضور در جمع گرایش پیدا می کنند تا درد مشترکشان را با هم احساس و در صورت امکان چاره جویی کنند؛ مثل حیواناتی است که در جنگل زندگی می کنند و پس از دریافت ضربه از جمع می گریزند تا در سوراخی، در گوشه یی تنها، زخمشان را بلیسند و در باره اش فکر کنند. پس اجازه بدهید در حدی که فکرم توانسته است کار کند، حاصلش را با شما در میان بگذارم.

۱ـ دوستان به فاجعه یی که در اشرف روی داده، جنایت علیه بشریت می گویند. من این نامگذاری را مبهم و نارسا می دانم. معلوم نمی کند که کی جنایتکار است و کی قربانی جنایت. «بشریت» انبان آن قدر گل و گشادی است که مالکی و خامنه ای و جنایتکاران دیگر را هم در آن جا می گیرند. من ترجیح می دهم از جنایت مالکی و مزدوران و شرکایش علیه ساکنان شجاع اشرف حرف بزنم که عین واقعیت است و نه یک تعبیر استعاری. مطمئنم که در این مورد خاص واقعیت آن قدر بزرگ، آن قدر مهیب و آن قدر زشت هست که «بشریت» را شرمنده کند.

۲ ـ جنایت مالکی و مزدوران و شرکایش علیه ساکنان شجاع و بی دفاع شهر اشرف در ۱۹ فروردین امسال، با آن چه همین جنایتکاران دوسال پیش تر با اشرف کردند، فرق اساسی دارد. در آن زمان، زنگی مستی که تیغ به دستش داده بودند، برای بار اول بود که آن را به کار می برد. می شد با خوش خیالی و ساده انگاری بسیار، تصور کرد که شدت عملشان از روی بی تجربگی و ناشیگری است و شاید با بحث و مدارا بتوان از تکرارش جلوگیری کرد. خلاصه درآن زمان هرچند جنایت شنیعی مرتکب شده بودند، ولی جای آشتی و مسالمت هنوز باز به نظر می رسید. این بار اما، تکرار همان جنایت در مقیاسی به مراتب بزرگتر، با ساز و برگ کامل جنگی، نشان داد که جنایتکاران جدا قصد جنگ با اشرف را دارند و دیگر هیچ دری برای مسالمت و سازش باز نیست.

۳ ـ تعداد زیاد سربازان مهاجم، انبوه جنگ افزارهای سنگین، شروع غافلگیرانه جنگ بدون اعلان آن، حمله با زرهی ها به افراد و تیراندازی مستقیم به ساکنان شهر اشرف، در حالی که به تجربه دفعه پیش می دانستند که صحنه های زنده این جنایت شنیع در لحظه فیلمبرداری و در دنیا پخش می شود، خبر از نوعی خاطر جمعی جنایتکاران فعال در صحنه از واکنش تأیید آمیز آمریکاییان می داد. ترک صحنه توسط ناظران آمریکایی پیش از شروع حمله، عدم توجه مسئولان بیمارستان آمریکایی به درخواستهای کمک فوری پزشکی برای مجروحان جنگی، شواهد محکوم کننده یی در این زمینه اند. به نظر نمی رسد همزمانی این جنایت با عریضه نگاری فلان آخوند بی مقدار به خانم شیربرنج برای اصرار در نگهداشتن نام سازمان مجاهدین در لیست سیاه آمریکا، و گرد و خاک تبلیغاتی بی مقدمه دارو دسته «بی تنازل» ها در برائت از «منافقین» اتفافی باشد.

۴ ـ اگر این ارزیابی ها درست باشد و نه توهمات و خیالبافی های محض، می توان نتیجه گرفت که اکنون موقعیت بکلی تازه یی برای اشرف پیش آمده است.

اشرفی ها تا به حال خودشان اصرار داشتند در شهری که با دستهای خودشان ساخته اند، بمانند. از این پس، اما، ولو به هر دلیل نخواهند، مجبورند آن جا بمانند و از شهرشان دفاع کنند، زیرا نوری مالکی و گله مزدورانش، به نیابت از جانب خامنه ای آنها را در همان جا به جنگ طلبیده اند. این همان موقعیت تازه یی است که جنایت اخیر مالکی و مزدورانش ایجاد کرده و به ضرورت یک بعد عراقی به مبارزه اشرفیها می دهد. تفصیلش باشد برای بعد.

خانم رجوی

می دانم این حرفها زیاد مناسب یک مجلس یاد بود نیست و در نحوه بیانشان هم آداب و ترتیب مورد انتظار رعایت نشده است. مرا ببخشید که در حال حاضر قادر به ذکر هیچ نوع ذکر مصیبتی نیستم. روحم ترک خورده است. اما به قول مرضیه، نباید از تک و تا افتاد

در باره سرطان.شناخت و مبارزه با آن.مطلبی بسیار خواندنی

2011-03-25T01:51:00.000-07:00

ارزش این مطلب زیبا به انتشار آن است.آنرابرای دوستان خود ارسال کنید
برای عضویت در باشگاه جوانان عاشق ایرانی سبز و آباد اینجا را کلیک کنید

سلام
مطلب زير در مورد بيماري سرطان است. بيماري كه حتي اسمش باعث نگراني است.مطلبي كه ارسال مي‌كنم شايد كمي وقت ارزشمند شما را بگيرد اما فكر مي‌كنم ارزش خواندن را دارد. اميدوارم و آزرو مي‌كنم در پناه خدا هميشه سلامت باشيد.

سرطان قارچ است و قابل درمان میباشد

عکس جالبی ست، هشت میلیون انسان هر ساله در سراسر دنیا از سرطان میمیرند، بیشتر از نصف این تعداد تنها در ایالات متحده، و پیش بینی شده که تا سال 2030 میزان جهانی آن به 12 میلیون خواهد رسید.

سرطان بزرگترین عامل مرگ انسانهای پائین 85 سال است و در آمریکا از هر چهار نفر یکی به آن مبتلا میباشد.

در واقع تمامی آنچه که موجب رنج و آلام و همینطور مرگ و میر آنها میشود از بیماری هایی ناشی میشود که کارتل های صنایع شیمیایی متعلق به اشراف از پیدا کردن درمانی برای آنها بطور سیستماتیک امتناع میکنند.(سیستماتیک = با هدف و برنامه ریزی شده ).

رئیس یک سازمان تحت کنترل راکفلر در اصلاح نژاد انسان دکتر ریچارد دی در حین صحبت در کنفرانسی که در مورد تحولات آینده جامعه جهانی در پیتزبورگ و در سال 1969 برگزار شده بود، از دکتر ها تقاضا میکند تا دستگاههای ضبط صوت را خاموش نمایند و نت برداری هم نکنند، تا اینکه او جزئیات یک لیست طولانی از تغییرات برنامه ریزی شده را بیان نمود. یک دکتر ولی نت برداری کرده بود و بعداً علناً در موردش صحبت نمود.

حالا، 40 سال بعد از آن، ما میتوانیم ببینیم که چگونه بطور استثنائی دکتر دی دقیق بود:

" ما میتوانیم تقریباً همه سرطان ها را همین اکنون معالجه نمائیم. اطلاعات آن درون پرونده ای در انستیتوی راکفلر موجود است، اگر روزی تصمیم گرفته شود که منتشر شود. "

دی همچنین گفت که " با اجازه دادن به اینکه مردم از سرطان بمیرند جلوی رشد جمعیت گرفته خواهد شد، آدم ها ممکنه از سرطان و یا از هر چیز دیگری بمیرند "!! این مردم روحی در بدن ندارند و به همین جهت چنین کارهایی میکنند.

کمپانی های داروسازی اعظم علاقه ای به درمان سرطان ندارند وقتی در حال انباشتن ثروت هنگفتی هستند که از راه زیر مراقبت گرفتن علائم این بیماری و با داروهایی نابود کننده و کشنده برای سلول ( سموم کشتار مردم) در شیمی درمانی هستند، امّا این فقط برای پول نیست، خاندان هایی که از یک رگه خونی هستند، اشراف حاکم، میخواهند که مردم رنج ببرند و زودتر از موعد بمیرند به عنوان روشی برای کنترل جمعیت.

به همین علت است که هر وقت کسی خارج از کمپانی های داروسازی یک روش مؤثر برای درمان سرطان کشف میکند، به سرعت توسط مؤسسات پزشکی و سازمان های دولتی مورد هدف قرار میگیرد.

یکی از اینگونه موارد دکتری ایتالیایی ست بنام تولیو سیمونچینی، یک مرد بزرگ و شجاع که از سر خم کردن در برابر فشارهای عظیمی که با آن روبرو شده – و همچنان ادامه دارد - امتناع میکند، پس از اینکه دریافت سرطان چیست و چگونه میتوان با آن مقابله کرد.

" اتهام " سیمونچینی این بوده که کشف کرد سرطان توسط قارچ کندیدا(Candida Albicans) بوجود میاید، یک ارگانیزم مخمر مانند که به تعداد کم در بدن زیست میکند حتّی در افراد سالم. سیستم دفاعی بدن بطور معمول آنها را تحت کنترل نگه میدارد. امّا هنگامی که کندیدا به یک قارچ قوی تبدیل میشود، برخی از مشکلات سلامتی را بدنبال خواهد داشت از جمله سرطان.

تولیو سیمونچینی میگوید که سرطان همین عفونت های قارچی کندیدا میباشد و اینکه توضیحات جامعه پزشکی در مورد سرطان به عنوان یک اختلال عمل سلولی کاملاً اشتباه است.
کندیدا

سیمونچینی یک متخصص در تومور شناسی، اختلالات متابولیک و دیابت هاست امّا او از این هم بیشتر است. او یک دکتر واقعی ست، کسی که بدنبال کشف کردن حقیقت برای مصلحت بیمارانش میباشد و از پذیرش طوطی وار دیدگاه رسمی، اینکه دکترها چگونه باید عمل یا فکر کنند، امتناع میورزد.

او دگم موجود در انطباق فکری روشنفکرانه را با تمام مفروضات ثابت نشده اش، دروغ، تقلب و جعلیات آن به چالش گرفته است. او به سختی به انتقاد از تشکیلات های پزشکی می پردازد که همچنان به روش هایی که برای درمان و مقابله با اپیدمی جهانی سرطان بیفایده هستند، ادامه میدهند.

از زمانی که به پزشکی ورود نمود دریافت که یک چیزی در رابطه با روش های درمان سرطان اشتباه ست:

" درد و رنج های وحشتناکی را میبینم. من در بخش اطفال مربوط به تومورشناسی بودم – همه این بچه ها میمیرند. من داشتم رنج میبردم وقتی میدیدم بچه های بیچاره با شیمیایی شدن، و با رادیواکتیو شدن میمیرند."

عصبانیت و غم و اندوه از آنچه که شاهدش بود او را به سوی تحقیق برای فهمیدن، و در نتیجه درمان این بیماری ویرانگر هدایت نمود. او تلاش خود را با ذهنی باز و یک کاغذ سفید خالی از فرضیات خشک و تعلیمات تحمیلی توسط جریان رسمی " جامعه پزشکی و علمی " شروع نمود.

چه تعداد دیگر از اینگونه کودکان معصوم باید با رنج و درد بمیرند تا مردم از نگاه کردن به دکتران به عنوان" خدایان دانای همه چیز " دست بردارند و میزان شگفت انگیز جهل موجود را درک نمایند؟!!.

سیمونچینی دریافت که همه سرطان ها به یک صورت عمل میکنند. اهمیت ندارد که در کدام قسمت بدن و یا چه فرمی به خود بگیرند. یک عامل مشترک وجود دارد. او همچنین دریافت که توده های سرطانی همیشه سفید هستند.

چه چیز دیگری سفیده؟ قارچ - کندیدا.

سیمونچینی متوجه شد که آنچه طبّ عمومی بعنوان رشد خارج از حد سلولی – توسعه تومورهای سرطانی – بدان معتقد است، در واقع سلول هایی است که سیستم دفاعی بدن برای دفاع از حمله کندیدا تولید میکند. او میگوید که مراحل به اینصورت دنبال میشود:

" بطور معمول کندیدا توسط سیستم دفاعی بدن تحت کنترل نگه داشته میشود، امّا هنگامی که سیستم دفاعی بدن تحلیل رود و تضعیف شود، کندیدا میتواند توسعه یابد و یک " کلنی " بسازد.

کندیدا سپس به یکی از اعضای درونی بدن نفوذ میکند و در اینصورت سیستم دفاعی میبایست به این تهدید به روش دیگری جواب دهد.

این " روش "، ساختن یک دیواره دفاعی با سلول های خودش میباشد و این گسترش یافتگی سلولهاست که ما آن را سرطان مینامیم. آنچه که اجازه میدهد سرطان بروز نماید، یک سیستم دفاعی تضعیف شده است. وقتی که سیستم دفاعی مؤثر عمل کند، مشکل را قبل از اینکه از کنترل خارج شود مهار میکند، و کندیدا را تحت کنترل نگه میدارد ".

امّا درست هنگامی که تعداد سرطانی ها در سراسر جهان هر چه بیشتر افزایش پیدا میکرد چه اتفاقی در حال رخ دادن بود؟ یک جنگ تمام عیار و حساب شده بر علیه سیستم دفاعی بدن انسان ها که در هر دهه موذیانه تشدید شده است.

سیستم دفاعی توسط افزودنیهای خطرناک به نوشیدنی و غذا، کشاورزی شیمیایی، واکسیناسیون، تکنولوژی الکترومغتاطیسی و مایکرویوی، داروهای کمپانی های داروسازی و استرس موجود در " زندگی مدرن " تضعیف میشود.

کودکان امروز چه دفاعی خواهند داشت وقتی 25 واکسن تا قبل از دو سالگی به آنها تحمیل میشود، درست موقعی که این سیستم در حال شکل گرفتن است؟

این روشی ست که خانواده های اشراف ایلومیناتی برای کنترل انبوه جمعیت در نظر گرفته اند. با برچیدن دفاع طبیعی بدن در مقابل بیماری ها.

حال شک واقعی در اینست که، چه چیز سیستم دفاعی را از همه سریعتر نابود میکند؟

شیمی درمانی

پرتودرمانی را هم به آن اضافه نمائید. شیمی درمانی برای کشتن سلول طراحی شده است. به همین سادگی.

" آخرین درجه " مراقبت های سرطانی امروزه مسموم نمودن بیمار و امید داشتن به اینست که سلول های سرطانی را زودتر بکشند بعد از اینکه به اندازه کافی سلول های سالم را نابود کردند.

این سّم شیمی درمانی سلول های سیستم دفاعی را میکشند و آنها را تکه پاره میکنند. و کندیدا هنوز در آنجاست.

این سیستم دفاعی ویران شده بدن نمی تواند بطور مؤثر به کندیدا پاسخ دهد، و کندیدا به قسمت های دیگر بدن سرایت میکند تا پروسه دیگری را آغاز نماید. حتّی کسانی که به نظر میرسند که علاج یافته اند پس از عمل جراحی یا شیمی درمانی و همه گونه چک - آپ پاک و عاری شدن از تومورها راهم دریافت نموده اند، فقط ساعتی در حال تیک تاک کردن هستند.

سیستم دفاعی بدن آنها ویران شده است و فقط یک مدت زمان میبرد تا کندیدا باعث عودت دوباره شود. بطور خلاصه:

شیمی درمانی مردمی را میکشد که تصور میرود در حال درمان آنهاست.

البته، بجز گرفتن زندگی کار دیگری نمی تواند انجام دهد. یک نوع سّم است که نابود کننده سیستمی ست که ما برای سلامتی و قوی بودن به آن نیاز داریم.

وقتی دکتر سیمونچینی دریافت که سرطان یک عفونت یا هجوم قارچی ست، بدنبال تحقیق در مورد چیزی رفت که قارچ را بکشد و در نتیجه سرطان را از بین ببرد. او متوجه شد که داروهای ضد قارچ کارگر نمی باشند، زیرا قارچ ها به سرعت تغییر رفتار میدهند و حتّی از دارویی که برای کشتن آنها تجویز شده تغذیه میکنند.

در عوض، سیمونچینی یک چیزی پیدا کرد بسیار بسیار ساده تر: سدیم بی کربنات. آری، ماده اصلی مورد استفاده در نان پزی.

او از همین استفاده کرد چون یک نابود کننده قوی قارچ ها میباشد و بر خلاف داروها، کندیدا نمیتواند خود را با آن " تطبیق " دهد. سدیم بی کربنات از راه دهان و توسط آندوسکوپی اعمال میگردد،(یک لوله دراز که دکترها برای دیدن داخل بدن و بدون عمل جراحی از آن استفاده میکنند). این روش اجازه میدهد که سدیم بی کربنات مستقیم بر روی سرطان – قارچ قرار داده شود.

مصریان قدیم خواص درمانی مواد ضد قارچ را می شناختند و کتابهای هندی تا هزار سال قبل توصیه نمودند که " مواد قلیایی دارای قدرت قوی " در مبارزه با سرطان هستند.

در 1983، دکتر سیمونچینی یک مرد ایتالیایی را معالجه نمود، جنارو سانگرمانو، کسی که با داشتن سرطان ریه فقط چند ماه مهلت زندگی کردن برای او تعیین کرده بودند. چند ماه بعد او نمرد، او سالم به زندگی بازگشتو سرطان از بین رفته بود.موفقیت های بیشتری ادامه یافت و سیمونچینی یافته های خود را به سازمان بهداشت ایتالیا معرفی نمود به امید اینکه آنها در یک آزمایشات علمی تحقیقی نشان دهند که این کار میکند، امّا او درحال یادگیری مقیاس واقعی حقه بازی و فریبکاری در نظام پزشکی بود.

مقامات نه تنها مدارک و مستندات او را نادیده گرفتند، بلکه او را از تجویز درمان هایی که مورد تائید سازمان پزشکی نیست محروم نمودند.

او توسط رسانه ها زیر یک رشته حملات شریر و تمسخر کننده قرار گرفت. سپس سه سال بخاطر ایجاد مرگ اشتباهی " بیمارانی که تحت مراقبت او قرار گرفته بودند زندانی شد. دستور به هر گوشه ای رسیده بود: سیمونچینی را هدف قرار دهید.

مقامات نظام پزشکی گفتند که ادعای او در مورد بی کربنات سدیم " دیوانگی " و " خطرناک " است ( البته فقط برای منافع کمپانی ها ی داروسازی خطرناک است ). یکی از " رهبران دکترها " حتّی سدیم بی کربنات را یک " ماده مخدر " نامید!

در تمام این مدت میلیون ها نفر از سرطان در حال مردن بودند که میتوانستند بطور مؤثر درمان شوند. این انسان نماها هیچ اهمیتی نمی دهند.

Error! Filename not specified.

دکتر تولیو سیمونچینی خوشبختانه، آدم ترسوئی نیست و او در اینترنت و گفتگوهای مردمی به انتشار کار خود ادامه داد. او موفقیت های قابل توجهی در کاهش و حذف کاملاً واقعی حتّی بعضی از سرطان ها که در مراحل پیشرفته و نهایی قرار داشته اند، با استفاده از بی کربنات سدیم کسب نموده است. در بعضی موارد این ممکن است ماه ها طول بکشد، امّا در بعضی دیگر، مانند سرطان سینه که تومور به آسانی در دسترس میباشد، در چند روز محو میشود.

مردم همچنین تحت راهنمائیهای دکتر سیمونچینی در حال معالجه کردن خود هستند. در آخر این مقاله لینک هایی وجود دارد که صحبت ها و تجربیات افرادی را که از این طریق معالجه و درمان شده اند را میتوانید مشاهده نمائید.

یافته های دو محقق و دانشمند انگلیسی نیز ثابت نموده که سرطان قارچ میباشد.پروفسور گری پوتر از گروه کشف داروی سرطان و پروفسور دن بورک. مجموع یافته های این دو برملا نموده که:

سلول های سرطانی دارای نوعی " نشان شیمیایی " منحصر بفرد هستند که سلول های عادی فاقد آن هستند. یک نوع آنزیم که "سیپ وان بی وان" تلفظ میشود.

سیپ وان بی وان ساختمان شیمیایی چیزی را تغییر میدهد که سالوسترول نامیده میشود که بطور طبیعی در بسیاری از میوه ها و سبزیجات پیدا میشوند. این تغییر شیمیایی سالوسترول را به یک عامل کشنده سلول های سرطانی تبدیل میکند، امّا هیچ صدمه ای به سلول های سالم وارد نمیکند.

امّا نکته ای که نشان میدهد سرطان یک قارچ است در اینجاست: سالوسترول سیستم دفاع طبیعی در میوه ها و سبزیجات علیه حملات قارچی ست و بهمین جهت شما آنها را فقط در گونه هایی که در معرض آسیب های قارچی قرار میگیرند مشاهده میکنید، مانند توت فرنگی، ذغال اخته، تمشک، انگور، کران بری، سیب، گلابی، سبزیجات سبز ( به خصوص گل کلم و خانواده کلم )، کنگر فرنگی، فلفل قرمز و زرد، اووکادو، مارچوبه و بادمجان.

از طرف دیگر، کمپانی های داروسازی و بیوتکنولوژی از این امر بخوبی آگاهند و آنها برای تحلیل بردن این دفاع طبیعی در مقابل حملات قارچی عملیات عظیمی را براه انداختند که به دو صورت عمل میکند:

1- پاشیدن مواد شیمیایی ضد قارچ که در کشاورزی مدرن مورد استفاده قرار میگیرند قارچ ها را بطور مصنوعی می کشند، این بدین معنی ست که گیاهان احتیاجی به فعال کردن سیستم دفاعی خود – سالوسترول - ندارند و امروزه شما فقط آنها را در گیاهانی که به روش سنتی کشت شده اند پیدا میکنید.

2- این ضد قارچ های شیمیایی که بطور گسترده مورد استفاده قرار میگیرند یک متوقف کننده بسیار قوی سیپ وان بی وان میباشد و اگر شما غذاهایی راکه بصورت شیمیایی تهیه شده اند بخورید، اهمیتی نخواهد داشت که چقدر سالوسترول مصرف کرده باشید زیرا آنها بعنوان یک عامل نابود کننده سرطان فعال نخواهند شد. یعنی قادر به عملی که برای آن طراحی و خلق شده اند نخواهند بود.

این عمل اتفاقی نیست ویک طراحی حساب شده است. همانطور که حمله های مقامات برای نابود کردن تولیو سیمونچینی حساب شده است. اشراف میخواهند مردم از سرطان بمیرند، نه اینکه معالجه شوند. آنها از نظر روانی و احساسی تا آنجا که قادر به تصور کردنش هستید بیمارند و انسان ها را بصورت گاوان و گوسفندان نگاه میکنند.

برایشان مهم نیست که فریبکاری و سرکوب آنها چه مقدار زجر، رنج و مرگ را باعث میشود – از چشم انداز جنون آمیز آنها هر چه بیشتر بهتر. و این همان چیزی است که این مردم هستند... مجنون.

امّا سیمونچینی از سر خم کردن امتناع میکند و مبارزه خود را برای چیزی که او آنرا یک معالجه مؤثر برای سرطان میبیند ادامه میدهد. در حالیکه در دنیا تعداد مرگ و میر بخاطر سرطان مداوماً در حال افزایش است آنهم برای معالجاتی که کارگر نیستند و بر اساس فرضیاتی که هیچگونه واقعیتی ندارند اعمال میشوند.

این در واقع یک جامعه دیوانه است، هر چند، از چشم انداز خانواده های اشراف، همینطور هم باید باشد. خدا را شکر برای شهامت و متعهد بودن انسان هایی مانند تولیو سیمونچینی. ما نیاز به تعداد بیشتری انسان های امثال او داریم.

چه تقابل شخصیتی قویی بین او و کسانی که در خدمت تشکیلات پزشکی هستند وجود دارد؟ وقتی سیمونچینی چند هفته قبل در کلینیک شن سخنرانی کرد قبل از ورود او بعضی دکترهای محلی نظریات او را رد کردند و به تمسخّر گرفتند.

آنها به سخنرانی او دعوت شده بودند، که میتوانست برای بیماران آنها فواید بالقوه عظیمی در بر داشته باشد. صندلی هایی برای آنها رزرو شده بود تا صحبت های سیمونچینی را از نزدیک بشنوند و شانسی به آنها داده شد تا سؤالات خود را مطرح نمایند.

چه اتفاقی افتاد؟

آنها هرگز نیامدند.

لینک مقاله اصلی:

http://www.davidicke.com/articles/medicalhealth-mainmenu-37/29121

در لینک زیر میتوانید مدارک و شهادت دادن بیمارانی که توسط سیمونچینی درمان شدند را ملاحظه نمائید.

http://www.curenaturalicancro.org/testimonianze.htm

در این ویدئوی خارق العاده سرطان و نابود شدن آن را مستقیم ببینید.

http://video.google.it/videoplay?docid=-598800713255508140&hl=it#

اف دی ای سازمانی که مسئول حفاظت از مردم آمریکاست و با پول مالیات دهندگان اداره میشود، همیشه در جهت منافع کمپانی های غول پیکر داروسازی برای از بین بردن کمپانی ها وتجار کوچک که داروهای غیر شیمیایی و طبیعی تولید میکنند تلاش مینماید و سعی بسیار در سانسور حقیقت دارد.

ارزش این مطلب زیبا به انتشار آن است.آنرابرای دوستان خود ارسال کنید

برای عضویت در باشگاه جوانان عاشق ایرانی سبز و آباد اینجا را کلیک کنید

کندیدا را خودتان در بدن خود و بسیار ساده آزمایش کنید:

صبح بلافاصله پس از بیدار شدن در یک لیوان نیمه پر آب تف نمائید. سعی نکنید با دست و یا وسیله ای بزاق را از درون دهانتان بیرون بکشید، فقط تف کنید، هر قدر کم باشد مهم نیست. بعد از یک ربع یا نیم ساعت محتویات لیوان را به آرامی هم بزنید، سپس آنرا در مقابل نور بگیرید.اگر تف در بالای آب قرار گرفت و یا حل شد شما سالم هستید، امّا اگر لیوان را مکدر و غیر شفاف نمود بدن شما دارای بالانس یا تعادل کندیدا نیست. بهترین و مؤثرترین کار، تغییر شیوه غذا خوردن، روی آوردن به نوشیدن آب میوه و سبزیجات و دوری کردن از هر گونه خوردنی های بسته بندی شده، کنسرو شده و مخصوصاٌ فراورده های چینی ست.

هشدار بسیار مهم.کلیک کنید

2011-03-25T01:24:00.000-07:00

با درود و سلام
متن این میل را برای همه ارتباطهایتان در ایران بفرستید. امنیت بسیاری از کاربران اینترنت در ایران در خطر است با مهر
مهدی سامع
هشدار بسیار مهم به کاربران داخل ایران:
طبق اعلام رسمی سایت مایکروسافت و یاهو، گواهی امنیتی تعدادی از سایت های مهم مثل گوگل، یاهو، اسکایپ، موزیلا، مایکروسافت و ... توسط نیروهای اطلاعاتی جمهوری اسلامی ایران از شرکت کومودو دزدیده شده است. این اقدام به حکومت ایران اجازه میدهد که سرور های خود را جایگزین سایت های نامبرده کند و به رمزهای عبور (پسورد ها) و محتوای اکانت های کاربرانی که از داخل ایران به اینترنت وصل می شوند دسترسی پیدا کند. کاربران داخل ایران (دارنده تمامی سیستم عامل ها اعم از کاربران ویندوز، مک و لینوکس و تلفن های همراه هوشمند) لازم است در اسرع وقت این موارد زیر را به ترتیب انجام دهند:
1- نسخه بروز شده مرورگرهای فایرفاکس، کروم و اینترنت اکسپلورر این مشکل امنیتی را رفع کرده اند. لازم است که کاربران اینترنتی سریعا مرورگر خود را بروز کنند.
2- رمز عبور خود را به روی سایت های فوق بعد از آپدیت کردن مرورگر عوض کنید.
3- توصیه های امنیتی را هم هنگام کار با اینترنت جدی بگیرید.
4- اطلاعات بیشتر در این باره را از لینکهای مورد بحث موضوع داغ سایت بالاترین جویا شوید!
5- به هیچ وجه از این هشدار امنیتی نهراسید! در صورت به روز نگه داشتن مرورگرهای خود هیچ اتفاقی برای رمز عبورهای شما نمی افتد!اعلامیه ی مهم: یک شرکت امنیتی که کارش ساخت بسته های امنیتی برای شرکت های بزرگی مانند گوگل، یاهو و اسکایپ برای کد کردن پسورد افراد به منظور جلوگیری به سرقط رفتن پسورد آنها است امروز صبح اعلام کرد که یک حمله گر اینترنتی که به نظر می رسد در ارتباط با دولت ایران میباشد توانسته است که بسته های امنیتی این شرکت را جعل نموده و با این کار او می تواند که به اکانت افرادی که از ایران تا کنون لاگین کرده اند دسترسی داشته باشد.
به زبان ساده تر برای افرادی که در مورد اینترنت و کامپیوتر اطلاعات کمتری دارند:
شما به هنگامی که پسورد خود را در صفحه ی ورود (login) برای وارد شدن به ایمیل خود (یاهو و یا جی میل) وارد می کنید و دکمه ی ورود (login) را می فشارید پسورد شما برای آنکه توسط هکرها در بین راه دزدیده نشود (بین راه=هنگامی که پسورد شما برای آنکه به مقصد «گوگل یا یاهو» برسد از کامپیوتر شما خارج شده و پس از عبور از شرکت ارایه دهنده ی خدمات اینترنت یا ISP به مقصد می رسد) یک سری بسته های اینترنتی وجود دارد که این بسته های امنیتی که توسط شرکت های معتبر امنیتی که با مقصد دلخواه شما (گوگل یا یاهو) قرارداد دارند ساخته می شوند و این بسته ها پسورد شما را به کدی تبدیل می کنند که تنها در مقصد قابل بازیافت و شناسایی هستند. به زبان ساده تر کاری می کنند تا شرکت ارایه دهنده ی اینترنت و یا هر شخص دیگری در بین راه نتواند به پسورد شما پی ببرد. چرا که پسورد شما به کدی تبدیل شده است.
به عنوان مثال پسورد شما 123abc است. این پسورد برای اینکه به مقصد برسد باید از شرکت ارایه دهنده ی اینترنت شما (ISP) عبور کند.
این بسته های امنیتی پسورد شما را به کدی همانند (به عنوان مثال) hi3u5v375yv5iy3v575thvbk7oo856kenerjwvrh تبدیل می کنند تا هنگامی که پسورد شما می خواهد راه خود را برای رسیدن به مقصد طی کند توسط شخص سومی قابل شناسایی نباشد. سپس در مقصد با توجه به اینکه آن شرکت نیز با این شرکت ارایه دهنده ی بسته های امنیتی قرار دارد پسورد را بازیابی می کند و متوجه می شود که شما 123abc را وارد کرده اید.
حال برای آنکه هرکسی نتواند بسته ی امنیتی تقلبی بسازد مرورگر ها نیز صحت این بسته های امنیتی را چک می کنند و با توجه به اطلاعاتی که از قبل درباره ی صحت و اعتبار این بسته ها به آنها داده شده است، بسته های امنیتی معتبر را به شما ارایه میدهند.
کاری که دولت ایران کرده است این است که با حمله به این شرکت های امنیتی ارایه دهنده ی بسته های امنیتی توانسته که نحوه ی کد کردن پسوردها را بدست آورد.
در نتیجه وقتی پسورد شما به صورت hi3u5v375yv5iy3v575thvbk7oo856kenerjwvrh به شرکت ارایه دهنده ی اینترنت (ISP) می رسد از آنجا که دولت ایران الگوریتم این کد شدن را دارد می تواند پسورد شما را همانند شرکت مقصد متوجه شود و آن را بازیابی کند.راه حل مقابله:
حال برای آنکه شما پسوردتان را در بسته های امنیتی ای که اطلاعات و نحوه ی چگونه کد کردنشان توسط دولت ایران به سرقت نرفته است وارد کنید، نیاز دارید تا مرورگر خود را بروز نمایید. چرا که همانطور که گفته شد مرورگر ها در صورت بروز بودن می توانند بسته های امنیتی تقلبی (یا لو رفته) را شناسایی کنند و به شما آنها را ارایه ندهند و به جای آن بسته های امنیتی معتبر ارایه دهند.
در ورژن های قبلی مرورگرها که هم اکنون بر روی کامپیوترتان نصب است برای مرورگر بسته های امنیتی لو رفته همچنان معتبر تلقی می شوند و آنها را به شما ارایه خواهند داد از این رو شما می بایست برای جلو گیری از این خطر مرورگر خود را بروز نمایید. و پس از به روز کردن مرورگرتان وارد صندوق پست الکترونیکی خود شوید و هرچه سریعتر رمز عبور خود را تغییر دهید!
شما همچنین می توانید جدیدترین مرورگرها را از وبسایت های رسمی آنان به صورت رایگان دریافت کنید:
- دانلود جدیدترین مرورگر فایرفاکس FireFox
- دانلود جدیدترین مرورگر اینترنت اکسپلورر Internet Explorer
- دانلود جدیدترین مرورگر کروم Chrome- دانلود بسته امنیتی مایکروسافت جهت جلوگیری از نفوذ رژیم ایران به اطلاعات کاربران جدید!سپس با مرورگر به روز شده خود وارد ایمیلتان شده و رمز عبور خود را عوض کنید!

تونس، مصر: وقتي باد شرق گستاخي غرب را جارو مي كند

2011-03-01T04:51:00.000-08:00

تونس، مصر: وقتي باد شرق گستاخي غرب را جارو مي كند

قيامهاي مردم عرب يك الگو براي رهايي اند

نویسنده:آلن باديو، لوموند 19فوريه 2011

ترجمه:منوچهر هزارخانی

باد شرق بر باد غرب غلبه كرده است. تا كي در اين غرب بيكاره و رو به افول، جامعة بين الملليِ كساني كه هنوز خيال مي كنند ارباب جهانند، مي خواهند به تمام دنيا درس رفتار درست و مديريت صحيح بدهند؟ آيا مضحك نيست كه چند روشنفكر گوش به فرمان، سربازان ورشكستة پارلمانتاريسم سرمايه سالاري، كه نقش بهشت آفت زده را براي ما بازي مي كند، بخواهند از وجود خودشان براي خلقهاي ارجمند تونس و مصر مايه بگذارند تا به اين مردم وحشي الفباي «دموكراسي» را بياموزند؟ راستي كه سخت جاني گستاخي استعماري چه دردناك است! آيا روشن نيست كه اين ما هستيم كه بايد از قيامهاي مردمي كنوني درس بگيريم؟

آري، ما بايد شاگردان اين جنبشها باشيم، نه استاداني ابله براي آنها. چون آنها، با نبوغ ويژه يي كه در نوآوريهايشان نهفته است، فصولي چند از سياست را احيا كرده اند كه مدتهاست به گوش ما خوانده مي شود كه ديگر اعتباري ندارند. به ويژه اين اصل را كه «مارا» مدام گوشزد مي كرد: در زمينة آزادي، برابري، رهايي، ما همه چيز را مديون قيام مردمي هستيم.

شورش بر حق است. هم چنان كه دولتهاي ما و آنهايي كه سنگشان را به سينه مي زنند، مديريت را بيشتر از سياست مي پسندند، به همان نحو مطالبه را هم به شورش، و گذار منظّم را به هر نوع گسست ترجيح مي دهند. آن چه مردم مصر و تونس به ما يادآوري مي كنند آن است كه تنها اقدامي كه مي تواند درحد غصب فضاحت بار قدرت دولتي ـ كه احساسي همگاني است ـ باشد، قيام عمومي است. و در چنين حالتي، تنها شعاري كه مي تواند اجزاي گوناگون توده را متّحد كند، اين است: «تو كه آن جا نشسته اي، برو گم شو». امّا اين كه قيامي عليه قدرت دولت بتواند به پيروزي كامل برسد، حاوي درسي است كه اعتبار جهاني دارد. اين پيروزي همواره نشانة افقي است كه هر اقدام جمعي خارج از حيطة قانون، در آن جاي مي گيرد؛ افقي كه ماركس آن را «زوال دولت» نام داده است.

يعني كه خلقها در اتّحادي داوطلبانه براي اِعمال قدرت خلّاقه يي كه در خود دارند، مي توانند روزي از شرّ قهر شوم دولتي خلاص شوند. درست به همين خاطر و براي اين ايدة نهايي است كه در تمام جهان، وقتي شورشي يك قدرت مستقر را سرنگون مي كند، شور و شوقي بي پايان برمي انگيزد.

يك جرقّه مي تواند آتشي در دشت ايجاد كند. همه چيز با مرگ مرد بيكاري كه از روي استيصال خود را به آتش كشيد شروع شد. اين حركت طي چند روز، چند هفته، به ميليونها انسان گسترش يافت. اين گسترش افسانه يي از كجا مي آيد؟ آيا شيوع اپيدمي آزاديخواهي است؟ نه، اين حادثه، به وجودآمدن ناگهاني نه يك واقعيت تازه بلكه هزاران امكان و فرصت است.

هيچ يك از آن ها تكرار آن چه قبلاً روي داده نيست. به همين دليل منتهاي كورذهني است كه گفته شود «اين جنبش در طلب دموكراسي است» (به طور ضمني يعني همان كه ما در غرب از آن برخورداريم) يا «اين جنبش خواهان بهبود اجتماعي است» (به طور ضمني يعني رفاه نسبي خرده بورژواي جامعة ما). قيام مردمي كه از حادثه يي ناچيز شروع مي شود و در همه جا طنين مي افكند، براي همة جهان امكاناتي ناشناخته خلق مي كند. در مصر واژة «دموكراسي» عملاً بيان نشد. در آن جا صحبت از مصر نوين است. از خلق واقعي مصر، از مجلس مؤسّسان، از تغيير مطلق زندگي، از امكانات شگفت انگيز و بي سابقه. صحبت از دشت جديدي است كه به جاي دشتي خواهد آمد كه جرقّة به وجودآورندة آتش از آن برخاست. اين دشت آينده، در فاصلة بين اعلام دگرگون شدن توازن قوا و اعلام به عهده گرفتن وظايف نوين قراردارد.

خلق، تنها خلق آفرينندة تاريخ جهاني است. بسيار جاي شگفتي است كه در غربِ ما، حكومتها و رسانه ها، شورشيان ميدان قاهره را خلق مصر تلقّي كنند. چطور ممكن است؟ خلق، تنها خلق معقول و قانوني براي آنها، مگر معمولاً به اكثريت در يك نظرخواهي يا در يك انتخابات خلاصه نمي شود؟ پس چطور ممكن است كه ناگهان صدها شورشي معرّف يك خلق 80ميليون نفري شوند؟ اين درسي است كه فراموشش نبايد كرد و ما فراموشش نمي كنيم.

وقتي عزم، پافشاري و شهامت از آستانه يي فراتر رفت، خلق درواقع مي تواند وجود خود را در يك ميدان، در يك خيابان، در چند كارخانه، در يك دانشگاه و... متمركز كند. چون تمامي جهان شاهد اين شهامت و به ويژه خلّاقيتهاي حيرت انگيز همراه آن خواهد بود. اين خلّاقيتها خود دليلي است بر اين كه خلق اين جاست.

در جريان يك حادثه، خلق از كساني تشكيل مي شود كه مي توانند مسائلي را كه آن حادثه برايشان پيش آورده است، حل كنند. مثلاً درمورد اشغال يك ميدان، غذا، خواب، نگهباني، شعارها، نمازخواندن ها، درگيريهاي تدافعي، به طوري كه مكاني كه همه چيز در آن جريان مي يابد، مكاني كه به صورت نماد درآمده است، در دست خلق باقي بماند، به هر قيمت. اين مسائل در مقياس صدها هزار نفري كه از همه جا آمده اند، حل نشدني به نظر مي رسند، به خصوص كه دولت هم از اين محل ناپديد شده است. حل مسائل لاينحل بدون كمك دولت. سرنوشت يك حادثه همين است و همين است كه باعث مي شود خلق ناگهاني و براي مدتي نامعين در محلي به وجود آيد كه تصميم به جمع شدن در آن گرفته است.

بدون حركت كمونيستي، كمونيسم وجود ندارد. قيام مردمي كه از آن حرف مي زنيم، آشكارا نه حزب دارد، نه سازماندهي داراي هژموني و نه رهبران شناخته شده. هميشه اين فرصت وجود خواهد داشت كه معلوم شود چنين مشخصاتي يك نقطة ضعف اند يا يك نقطة قوّت. به هرحال چنين است كه اين قيام، به شكلي كاملاً ناب، بي شك ناب ترين شكل از كمون پاريس به بعد، داراي تمامي مشخصات چيزي است كه بايد آن را كمونيسمِ در حركت ناميد. كمونيسم در اين جا آفريدنً مشترك سرنوشت جمعي معني مي دهد.

هزاران امكان تازه در مورد اين تضادها، در هر لحظه ظاهر مي شوند كه دولت ـ هر دولتي ـ آنها را نمي بيند. مشاهده مي شود كه رديفي از مسيحيان درحال ايستاده، از مسلماناني مراقبت مي كنند كه به ركوع رفته اند. هم چنين فروشندگاني را مي بينيم كه به بيكاران و فقيران غذا مي دهند. شاهد آنيم كه هركس با افراد ناشناسي كه در اطرافش هستند، گفتگو مي كند. هزاران شعار نوشته يي مي بينيم كه از طريق آنها زندگي هركس، بي هيچ گسست به تاريخ بزرگ همگاني مي پيوندد. مجموعة اين موقعيتها كمونيسم در حركت را تشكيل مي دهند. افتخار به خلقهاي تونس و مصر كه یگانه وظيفه سياسي حقيقي ما را به يادمان آوردند: در برابر دولت، وفاداري سازمانيافته به كمونيسم در حركت.

ما خواهان جنگ نيستيم ، ولي از آن ترسي هم نداريم. در همه جا صحبت از آرامش مسالمت جويانة تظاهرات غول آساست. و اين آرامش را با آرمان دموكراسي انتخابي مورد نظر جنبش در ارتباط دانسته اند. با اين همه بايد تصديق كرد كه در اين ميان صدها نفر هم كشته شده اند و باز هر روز كشته مي شوند. در بسياري از موارد اين كشته ها، مبارزان و شهيدان ابتكار و بعد حفاظت از خود جنبش بوده اند. و در اين ميان چه كسي جز جوانان متعلق به محروم ترين لايه هاي مردم از هستي خود مايه گذاشته است؟ بايد طبقات متوسطي كه خانم آليوماري گفته است نتيجة دموكراتيك مرحلة كنوني به آنها و فقط به آنها بستگي دارد، به ياد بياورند كه در لحظه تعيين كننده، ادامة قيام تنها به بركت تعهّد بي حدّ و مرز صفوف محرومان ميسّر شد. قهر تدافعي اجتناب ناپذير است.

آيا مي توان به طور جدي تصور كرد كه هدف اساسي اين ابتكارات و اين فداكاريهاي بي شمار فقط اين بوده كه مردم مخيّر به انتخاب بين سليمان و البرادعي شوند، هم چنان كه در كشور ما حقيرانه به انتخاب بين ساركوزي و اشتروس كان تن مي دهند؟ آيا تنها درس اين مرحله از جنبش فقط همين است؟

نه، هزار بار نه! البته فقط دولتهاي كشورهاي عرب نيستند كه ضدمردمي و، در عمق چه با انتخابات چه بي انتخابات، نامشروع اند. قيامهاي تونس و مصر، هر سرنوشتي پيداكنند، يك معناي عام و جهاني دارند: آنها حامل امكانات نويني با ارزش بين المللي هستند.

دو شعر تازه. مازیار ایزد پناه( نسیم)ا

2011-02-09T13:56:00.000-08:00

مرثیه

این خون دل ماست که رقصان شده در باد
زین جور که بر پاست خدا را به که فریاد

این گل که فرو ریخت نه با باد بیامد
این رنج پدر هاست که مرده ست ز بیداد

شهزاده ی بر دار در آفاق تو نوری
سیمای چو خورشید تو در خون که بیالاد؟

ای عشق ترا بر سر هر دار کشیدند
تا کینه شیطان ز تماشا یت شود شاد

آن دیده ی بیدار که از یار نشان داد
ای وای بگو خاک بر آن دیده که بنهاد؟

غم را تو بگو بر سر این خاک مگرید
کین خاک چنین شیر به میدان بفرستاد؟

بدرود شقایق! اگرت دست خزان کشت
درباغ بهاری ست ترا موعد و میلاد

فردا به نسیمی چو دو صد گل بشکوفد
خاک تو شود مسجد و محراب! چنین باد

"در کوچه های دلتنگی"

آه باز این آسمان سینه ام ابریست

جان خموش و کوچه هایش

کوچه باغ باغ دلتنگیست

هر کجا رو میکنم

جز ساز مرگ و جور و غم

آوای دیگر نیست

من نمی دانم خداوندا ! خدایا!

در میان این همه

سیّاره و خورشید و چندان کهکشان تا بینهایت!

این زمین

این سخت تلخِ پر شقاوت

گرد تا گردش جنایت

بهر چیست؟
"نسیم"

همنشین بهار. خود کشی دردی را دوا نمی کند

2011-01-05T00:58:00.000-08:00

خودکشی دردی را دوا نمی‌کند. ( علیرضا پهلوی از کاخ سعدآباد تا بوستون)

همنشین بهار

علیرضا پهلوی در آغاز سال نو میلادی، به خودش گلوله زد و در غربت جان سپرد.

آیا این خودکشی‌ها نمادی از بن‌بست است؟

آیا خاطرۀ دردناک مرگ پدر و خواهرش لیلا، او را به این اتنخاب کشید؟

آیا چون «از آنچه به ناروا بر میهن عزیزش می‌گذشت آزرده و غمگین بود...» ـ خود را کشت ؟ [۱]

البته می‌توان هر اتفاقی را یک جوری به استبداد زیر پرده دین که ریشه همه نابسامانی ها و غربت ها است، ربط داد اما «تک سبب بینی» کلید قفل اینگونه مرگ‌های غریب نیست. چنین مرگی در چنین ایامی مهیب‌تر از آن است که خودخواسته تعبیر شود.

***

علیرضا پهلوی اگرچه سال ۱۳۸۱ با سارا طباطبایی نامزد کرد و جدا از تجارت، به موسیقی و تاریخ و ایران شناسی هم، دل بست اما بر احساس تنهائی و روزمرّگی غلبه نکرد و نمی‌توانست غلبه کند.

شگفتا که این دنیا به هیچکس وفا نمی‌کند. او که پیش از انقلاب تا ۱۲ سالگی در یکی از بناهای قدیمی مجموعه فرهنگی تاریخی کاخ سعد آباد (جایی که اکنون موزه صنایع دستی ایران است) زندگی می‌کرد باید در بوستون آمریکا جان بسپارد و پلیس ایالات متحده صورت جلسه مرگش را بنویسد.

در نگاهی سطحی و خودفریبانه، او خودخواسته جان داد. اما در عالم واقع چنین نیست.

مرگ غم انگیز وی حتی برای کسانیکه با ستم رژیم پیشین کنار نیامده اند نیز، عبرت آمیز است و جز اصحاب کینه و عسل پوشان سرکه فروش، کسی را خوشحال نمی‌کند.

***

راستی پیام اصالت دادن به پوچی چیست؟ و در اینگونه مرگ‌ها چه نکته ای نهفته است؟

واقعش این است که جاذبه های زندگی و این دنیای دون، دارند نقش «سیرن ها» sirenen را که ظاهر خوش خط و خالی داشتند و با آوای دلفریب همه را به کام خود می‌کشیدند، بازی می‌کنند. [۲]

«شاهزاده و گدا» ندارد. اگر به ساز ستمگران برقصیم، اگر در برابر این زندگی که پارس می‌کند و این زمین که خار می‌خلد و این آسمان که بلا می‌ریزد نایستیم، اگر به نشستن در تاریکی و غمهای حقیر خو گرفته و با ارتجاع و رفیق شفیق‌ش، بورژوازی هار طماع بی پرنسیب مرزبندی نداشته باشیم، اگر باور نکنیم که از درون شب تار می‌شکوفد گل صبح، البته که از زندگی سیر می‌شویم و قبل از مرگ می‌میریم. [۳]

«زانوی غم به بغل گرفتن» و آیه یأس خواندن دردی را دوا نمی کند. «بی‌دردی» و «بی‌غم شادی» هم در شآن انسان اندیشه‌ورز نیست، گاه باید برای گلی یا گیاهی یا ستاره و پرنده ای دست تکان داد و بوسه فرستاد. در آسمان آبی تنها ابرهای سیاه بی‌باران نیست، ستاره و ماه و خورشید هم هست. زمین همه اش جلبک و خرزَهره و خارمغیلان نیست، گل سرخ و آب زلال و دامن صحرا هم هست. (بگذریم که بنا بر فلسفه شرور، همان جلبک و خرزَره و خار هم، پُر از زیبایی و خیر است.)

نباید با تهی بودن و تهی شدن و روزمرگی کنار بیائیم. ارباب بی مروت دنیا خودشان بنده و برده و «بی ـ چاره»‌اند. نباید جز به آن حّی لایَموت به اَحدالناسی امید و هراس داشته باشیم. نفرین ها و آفرین ها بی ثمر است.

«راز وجود» را هم باور نکنیم و او را که جایی جز همه جا نیست، روح این جهان بیروح پنداریم، باید به جای بیگانگی با خود و جهان هستی، دست به زانوی خودمان بگیریم و برخیزیم. برخیزیم و قدمی پیش نهیم.

صبح سپیدی را که از پس این شب تار می‌آید باور داشته باشیم و ایمان بیاوریم که بهار می آید هرچند زمسنانیان نخواهند.

.........................................................................................................................................

پانویس

*****

[۱] در اعلامیه‌ای که در وب سایت آقای رضا پهلوی منتشر شده چنین آمده است:

با کمال تاسف و اندوهی جانگداز درگذشت شاهپور علیرضا پهلوی را به آگاهی هم میهنانمان می‌رسانیم.
شادروان، همچون میلیون ها جوان ایرانی، از آنچه که به ناروا بر میهن عزیزش می‌گذشت سخت آزرده و غمگین بود، و نیز هیچگاه خاطرۀ دردناک مرگ پدر و خواهر عزیزش او را رها نکرد.
بسیار کوشید که به گونه‌ای بر این بحران درونی فائق آید، دریغا که موفق نشد، تا اینکه سرانجام در صبحگاه چهاردهم دی ماه ۱۳۸۹ (چهارم ژانویۀ ۲۰۱۱) در منزل مسکونی خود در شهر بوستون آمریکا به زندگی خود خاتمه داد و همۀ خانواده و دوستدارانش را در غمی عمیق فرو برد.
باری دیگر با همۀ مادران، پدران و وابستگان داغدار قربانیان این دوران تاریک میهن همدرد شده ایم.

رضا پهلوی، فرح پهلوی، فرحناز پهلوی، یاسمین پهلوی، نورپهلوی، ایمان پهلوی و فرح پهلوی

...

نمی دانم چرا نام سارا طباطبایی در میان افراد فوق نیست.

یکسال بعد از خودکشی لیلا پهلوی، علیرضا تصمیم به ازدواج گرفت و سارا نامزدش بود،

******

[۲] بر اساس یک داستان حماسی اساطیر یونان باستان، هنگامي كه رهپویان در پی گمشده خویش راهی دریا شدند و بر كشتی نشستند به ديار «سیرن‌ها» ‎Σειρήν ‏، که ظاهر خوش خط و خالی داشتند و، ادعا می‌کردند «دختران خدای دریا هستیم» ــ رسيدند.

«سیرن ها»، پريان دريايي بد طینت و خوش‌صدايي بودند كه با آواز دل‌فريب خود، دل اهل کشتی را می‌ربودند و پس از این دلربایی، به امواج ویرانگر دریا می‌کشیدند.

در این راه هولناک و پُر وسوسه، همه غرق و نابود می‌شدند و، هيچ كشتي، توانايي عبور از قلمرو آنان را نداشت.

چنگ‌ نواز هنرمندی، که اسمش «اورفئوس» ‎Ορφεύς بود بر آن شد جلوی فریب را بگیرد. آن‌چنان آوازي سر داد كه نواي فریبنده «سيرن‌ها»، گم و گور شد...

******

[۳] سایت /www.boston.com ضمن اشاره به خودکشی علیرضا پهلوی (یا گلوله) سخنان «جان تیرمن» John Tirman نویسنده کتاب The Human Cost of America's Arms Trade و استاد امور بین الملل در دانشگاه فنی ماساچوست را در انتقاد به رژیم پهلوی و...انعکاس داده است. استاد مزبور مخالف سیاستهای جنگ طلبانه امثال بوش و مخالف عملکرد رژیم کنونی ایران هم هست.

از آنجا که اکنون هنگام همدردی است و نه گوشه زدن، سخنان John Tirman را (در انتقاد به رژیم شاه) ترجمه نکردم اما صادقانه بگویم (ضمن اعتراف به نقاط مثبت رژیم پیشین)، با وی هم‌نظرم.

******

Son of late shah of

Iran

dies in his South End home.

By Tracy Jan, John R. Ellement, and Maria Cramer, Globe Staff

The 45-year-old son of the late shah of

Iran

died early this morning inside his South End home after he allegedly shot himself, according to Boston law enforcement officials and a Web posting by his brother.

Prince Ali-Reza Pahlavi was found inside his

West Newton Street

home by Boston police around 2 a.m. today, according to police and the posting on rezapahlavi.org.

“It is with immense grief that we would like to inform our compatriots of the passing away of Prince Alireza Pahlavi,’’ according to the posting by his older brother, Reza Pahlavi. “Like millions of young Iranians, he too was deeply disturbed by all the ills fallen upon his beloved homeland, as well as carrying the burden of losing a father and a sister in his young life.’’

The posting continued, “although he struggled for years to overcome his sorrow, he finally succumbed, and during the night of the 4th of January 2011, in his Boston residence, took his own life, plunging his family and friends into great sorrow.’’

The statement added, “Once again, we are joined with mothers, father and relatives of so many victims of these dark times for our country.’’

A law enforcement source in Boston confirmed that Ali-Reza Pahlavi is the person who apparently shot himself in the South End earlier today.

Alireza Pahlavi’s father was the shah of

Iran

and a close American ally. The shah was overthrown in the 1970s by a fundamentalist Islamic revolution that remains in power, bedeviling the current American administration with reported plans to produce nuclear weapons.

Ali-Reza was born in 1966 and has lived in the South End for many years, but has kept a low public profile. The Globe reported incorrectly earlier today that Pahlavi was a student at the Harvard Divinity School. In fact, Pahlavi enrolled in a doctorate program in Near Eastern languages and civilizations at Harvard in 1993 but did not complete his degree, according to the registrar's office of the Faculty of Arts and Sciences.

His older brother, Reza Pahlavi, is a lawyer who lives in the

United States

and has taken a much more public role in opposing the continued control of his homeland.

A younger sister, Leila Pahlavi, died in a London hotel room in 2001 from an accidental overdose of prescription drugs,according to the Agence France Press. She also battled emotional problems for many years.

A spokesman for Suffolk District Attorney Daniel F. Conley said today that the shooting death was under investigation and has not been officially classified a suicide. However, the spokesman, Jake Wark, said the shooting is not being investigated as a homicide.

Boston police spokeswoman Elaine Driscoll said that “preliminary investigation suggests that the bullet wound was self-inflicted.’’

John Tirman, a professor of international affairs at MIT in Cambridge, said the Pahlavi family has not played a major role in Iranian politics since the family left

Iran

, partly because the family was reviled by many Iranians because of the ruthlessness of the shah’s regime and the family’s extravagant lifestyle while in power.

“We don’t like what is in

Iran

right now,’’ Tirman said. “But what was there before was pretty nasty, too.’’

Tirman said he did not know Ali-Reza Pahlavi personally. adding that many close followers of the Pahlavis relocated to the

after his fall from power. The largest concentration is in California. he said.

“It’s a very big community in the

, very well educated,’’ Tirman said. “Many Iranians have been quite successful in business and academia and elsewhere in the

. It’s not an exile community that had a head exactly, they were first among equals in that exile community.’’

http://www.boston.com/news/local/breaking_news/2011/01/son_of_late_sha.html?p1=News_links

******

همنشین بهار

hamneshine_bahar@yahoo.com

دکتر کریم قصیم. مشکلات برطرف شده

2010-12-27T00:46:00.000-08:00

”مشكلات برطرف شده...”

( سابقه و منابع آلودگي فزاينده هواي تهران )

كريم قصيم

« بسياري از مشكلات تهران, به ويژه ترافيك نسبت به سالهاي گذشته برطرف شده است» - كرباسچي, شهردار وقت تهران, آبانماه 74, درگفت و گو با خبرنگاران خارجي

توضيح: از عمر اين گزارش فشرده كه مي خوانيد 15 سال مي گذرد. يكي از متون داخلي است كه كميسيون محيط زيست شوراي ملي مقاومت درسال 74جهت اطلاع مسئولان شورا تهيه كرده بود. اكنون اين متن, با تغييرات جزئي و عنوان تازه, انتشار بيروني مي يابد تا هموطنان در جريان قرار گيرند كه بحران كنوني و مرگبار آلودگي هواي تهران و ديگر شهرهاي بزرگ ايران صرفاً به وضعيت وخيم امسال و تراكم سموم ناشي از بنزين زير استاندارد فعلي برنمي گردد. «مشكل» عمدتاً زاده دوران ولايت فقيه و بخصوص سابقه دار دهه هاي سياه « ولايت خامنه اي» است. اكنون پَسگازهاي مصرف «بنزين آخوندي» درجه آلودگي هواي شهرها را در ظرف مدت كوتاهي به شدّت بالابرده و هواي سمّي باعث مرگ دهها هزار نفر طي ماههاي اخير شده است. ولي سابقه آلودگي شديد هواي تهران به قدمّت دوران خامنه اي و ناشي از بي كفايتي مزمن دولتها در حل مشكلات مربوطه است. سال 72 اولين بار يك هيأت از كارشناسان ملل متحد درسفري به تهران اعلام كردند به لحاظ درجه ي آلودگي هوا «تهران آلوده ترين شهر جهان است».

هرسال چندهزار نفر به همين علت جان خود را از دست مي دهند. اين پرونده تخريب و جنايت زيست محيطي رژيم سال به سال قطورتر شده و , شوربختانه, مرگ و مير ناشي از اين آلودگيها مرتب افزايش يافته. نه تنها امسال, بلكه دو دهه است كه آلودگي هواي تهران به واقع فاجعه از پيش اعلام شده اي بوده است. مسئوليت فجايع بي حد و اندازه, خسارات و لطمات بي شمار انساني و تخريب محيط زيست و هواي شهر و هستي دو نسل و دهها ميليون هموطن ساكن تهران و ديگر شهرهاي بزرگ بر دوش كل نظام خامنه اي و ”مسئولاني” چون رفسنجاني, خاتمي و البته پاسدار- لومپني چون احمدي نژاد و سركرده هاي زير مجموعه اينها بوده و هست. روزي نه چندان دور بايد جوابگوي ملت ايران و به ويژه شمار كثير مرگ و ميرها و آسيب ديدگان باشند.

اكنون و امسال با تكرار و تشديد فوق العاده آلودگي مرگبار هواي شهرها مواجه هستيم. بحران مزمني كه در طول دودهه و نيم گذشته= و نيز اكنون و امسال- , درواقع ناشي از رويكردها و عدم رسيدگيهاي لازم دولتها بوده است, دولتهاي نظام قرون وسطايي ولايت فقيه. نظام غارتگر دغلكار و وحشي كه مخرّبتر از هر اشغالگرخارجي منابع انساني ملت(نسل جوان) را به صلابه كشانده, محيط زيست ايران - اعم از آب و خاك و جنگل و هوا... را در آتش تخريب و آلودگي, به نيستي سوق داده است.

# # #

سابقه آلودگي هواي تهران به نيمه دوم دهه پنجاه برمي گردد. مهاجرتهاي مداوم روستائيان به شهرها و افزايش سريع جمعيت تهران, افزايش شمار اتومبيل شخصي, ماشينهاي باركشي و انواع موتور سيكلت – درعين حال استفاده از موتورهاي شديداً دودزا و بنزين سرب دار - , بالارفتن تعداد كارخانه هايي كه بدون هرگونه بررسي و كنترل زيست محيطي در داخل و حاشيه شهر مستقر مي شدند( به طورعمده در نوارغربي و جنوب غربي تهران), گسترش استفاده از وسائل خانگي نفت و گازوئيل سوز و .... رفته رفته هواي شهر تهران را سنگين كرد و به آلودگي كشاند.

مدتها پيش از آن كه محافل علمي داخلي و مراجع بين المللي به روند پيشرونده آلودگي هواي تهران توجه دهند, مردم , به تجربه روزمره خود در ترافيك سنگين شونده و تنفس هواي رفته رفته آلوده , عوارض «مشكل جديد» را حس كرده, بخصوص «مسأله ترافيك» سر زبان مردم افتاد. كارشناسان ايراني و اساتيد دانشگاهي هم شروع كردند به هشدار دادن و گزارش وضع آلاينده ها و آلودگي فزاينده هواي تهران.

با اين حال, طرح وسيع اين معضل در رسانه ها و مطبوعات داخل اولين بار درپي سفري صورت گرفت كه اواخر تابستان سال 72توسط يك گروه علمي مركب از كارشناسان بانك جهاني و سازمان بهداشت جهاني به تهران انجام دادند.

به دنبال اين سفر بود كه رسماً اعلام شد به لحاظ آلودگي هوا از نظر متخصصان بين المللي « تهران آلوده ترين شهر جهان است». اين ارزيابي تكان دهنده بود و توجه افكارعمومي را بيش از پيش برانگيخت. شايد درستر آن باشد كه وضعيت آلودگي هواي تهران و برداشت افكار عمومي را , به طور فشرده , با ذكر نقل قولهايي از مطبوعات و ”مسئولان” توضيح دهيم:

« آمار پزشكي قانوني تهران حكايت از روند فزاينده مرگهاي زودرسي مي كندكه مستقيماً ناشي از افزايش برخي آلاينده ها در هواي پايتخت, به ميزان 10 الي 20 برابر استانداردهاي تعيين شده از سوي سازمان بهداشت جهاني است.» 1

مقاله ديگري , خبر فوق را تكرار و چنين نتيجه مي گيرد:

« طبق گزارشهاي پراكنده پزشكي قانوني, مرگ زودرس در تهران غوغا مي كند» 2

درآن دوره تقريباً در كليه روزنامه هاي معروف داخل گزارشها و مقاله هايي راجع به وخامت وضع هواي تهران به چاپ مي رسد, ولي هيچ بررسي علمي و پژوهش مستند و آماري به طور وسيع در دسترس مردم قرار نمي گيرد. در مورد آمار و ارقام درست و قابل اتكاء نيز هيچ مقام مسئولي دقيق به روشنگري نمي پردازد. كسي جوابگوي مشكلات نيست. تنها متن جدّي از آن زمان در باب آلودگي هواي تهران, كه به زودي شهرتي در افكارعمومي علاقمند به موضوع كسب كرد, يك جمع بندي فني و تخصصّي ( البته نه سياسي- اداري) است كه اواخر ديماه 72 توسط « گروهي از پزشكان متخصص, جامعه شناسان, دست اندركاران مطبوعات و رسانه هاي گروهي, كارشناسان محيط زيست و...», تحت عنوان « بيانيه هواي تهران- 72 », خطاب به ”هموطنان عزيز و شهروندان گرامي” انتشار يافت كه هشداري رك و روشن در بر داشت:

« طبق اندازه گيريهاي انجام شده, بسياري از شاخصهاي آلودگي هوا در تهران به چندين برابر حداكثر مجاز خود رسيده و سلامتي ساكنان تهران را به حدّ نگران كننده اي در معرض خطر قرار داده است.» 3

درجاي ديگر به آمار و ارقام و برخي مطالب ديگر اين « بيانيه» مهم اشاره خواهيم كرد. فعلاً به مرور تقويمي مواردي از نظرات منتشرشده در آن زمان ادامه مي دهيم. يك استاد اقتصاد دانشگاه مي نويسد:

« آلودگي هوا... به تدريج همانند امراض سهمگين چون وبا و طاعون, وضع بسيار نگران كننده و وحشتناكي به وجود آورده است. سكته هاي قلبي, سرطان پوست و ريه, تنگي نفس, خارش پوست, كم اشتهايي و سردرد, و مهمتر از همه نارحتيهاي روحي و رواني... و طبق نوشته روزنامه ها مرگ زودرس هم در تهران افزايش چشمگيري پيدا كرده است. اما مسئولين تنها به دادن هشدار و توصيه به بيرون نيامدن از خانه اكتفا كرده اند.»4

نويسنده سطورفوق درضمن مقاله اش يادآوري مي كند كه موضوع « آلودگي هواي تهران» را به عنوان درس ترم تحصيلي و سمينارهاي اقتصادي براي دانشجويان برنامه ريزي كرده است زيرا خسارات وارده از اين بابت سر به ميلياردها مي زند و « خطركشنده و بالفعل آلودگي هوا... دشمن شماره يك جامعه است»!

درشماره مهر- آبان73 مجله پيام امروز هم مقاله اي با پرسش « نبايد از اين شهر فراركرد؟ » چاپ مي شود. نويسنده مطلب مكررّ اظهار نگراني مي كند:

« تهران به لبه پرتگاه حيات قرار گرفته است, اما كسي به فكر آن نيست.»

دو ماه بعد حتي روزنامه كيهان نيز, تحت عنوان « هشدار, آلودگي هواي تهران از مرزبحران مي گذرد» به همين موضوع حادّ مي پردازد.

مقارن اين احوال است كه بالاخره مسأله به جلسات مجلس رژيم مي كشد و عاقبت يك طرح به نام « نحوه جلوگيري از آلودگي هوا» در جلسه روز 13 آذر 73 مورد بحث قرار مي گيرد.

در اواخر ديماه 73 « همايش بزرگ مبارزه با آلودگي هوا» تحت عنوان «دل درهواي پاك» , به مناسبت سالگرد انتشار همان « بيانيه هواي تهران-72» برگزار مي شود. جالب آنست كه مسئولان تراز اول محيط زيست كشور و تهران, بخصوص كسي كه در جريان بحث يكساله بيش از هر مقام ديگري مخاطب انتقادات بوده ( كرباسچي, شهردارتهران), جملگي در اين همايش به عنوان صاحب مجلس پشت تريبون رفته, خود تندترين سخنها را در شرح مصيبت آلودگي هواي تهران بر زبان مي آورند. در گزارش مطبوعات از اين همايش و سخنرانيها چنين مي خوانيم:

« آقاي منافي, رئيس سازمان حفاظت محيط زيست [ومعاون رفسنجاني]... علت اصلي آلودگي هواي شهرهاي بزرگ ايران و به ويژه تهران را , عدم برنامه ريزي و مديريت صحيح سازگار با اصول شهرسازي دانست.» 5

مسئول بعدي, مهندس سيادت موسوي, معاون حمل و نقل و ترافيك تهران چنين مي فرمايد:

« آلودگي هواي تهران, متأسفانه, افزايش يافته و ميزان گازهاي خطرناك در هواي اين شهر در برخي روزها تا 90 برابر حدّ مجاز است و اين آلودگي زندگي همه و به ويژه كودكان را در معرض خطر جدّي قرارداده است.» 6

و... كرباسچي, شهردار وقت تهران, پيچ ”انتقاد” را بالاتر مي كشد و از ديگر” مسئولان” سبقت مي گيرد:

«آلودگي هواي تهران از مرز خطرگذشته و خونها و جانهاي مردم را هدف قرار داده است. امروز ديگر بحث هشدار و اخطار نيست, بحث حفظ دماء و انفس مسلمانان است.» 7

البته معناي موضعگيريهاي « مسئولان» روشن بود: اين حرفها از يك سو مصرف خارجي داشت, مي خواستند ”مواضع” را به رخ ملل متحد بكشند و كمكهاي مالي و كارشناسي مربوطه را دريافت كنند, واز سوئي مصرف داخلي, كه خودشان سكاندار «نقد و اصلاح» بمانند و به جناح مقابل فشار آورند ولي در عين حال نگذارند « غيرخوديها» و بخصوص دانشگاهيان دلسوز وارد صحنه شوند و در يك موضوع حادّ مدني َعلَم انتقاد را به دوش كشند. وگرنه كه مي بايست ابتدا حساب حيف و ميل در بودجه هاي مترو, تخريب و نابودي چنارهاي تهران و « ُبرجسازيها» ي بي رويه ولي سود آور, يا انبوه كارهاي نكرده را به مردم انگشت به دهان پس مي دادند و مسئوليت بحران و تخريب و آلودگي در حوزه كاري خود را به دوش مي گرفتند. نخير, آنها دريده از آن بودند كه خود به انتقاد كننده تبديل نشوند!

چندي بعد, طرح قانون « نحوه جلوگيري...» در مجلس آخوندي تصويب و پس از تغييراتي توسط شوراي نگهبان در تاريخ 27 ارديبهشت 74 به امضاي رفسنجاني رسيد و ابلاغ شد. از اين به بعد ديگر كسي آن انتقادها و خواسته هاي تند وتيز را از دهان « شهردارتهران» نشنيد, برعكس.

منابع اصلي آلودگي هواي تهران

مهمترين منشأ آلودگي هواي تهران و ديگر شهرهاي بزرگ, فرآيندهاي سوخت فسيلي, به ويژه احتراق و سوخت ناقص نفت و بنزين و گازوئيل و گاز و ذغال سنگ و... است. از آن جا كه بيشترين حجم و مقدار مواد سوختي توسط خودروها – اعم از اتومبيلهاي شخصي/ دولتي, اتوبوس, تاكسي, باركشها / تريليها , موتورسيكلت و... مصرف مي شود و درضمن, بنا به بررسيهاي گوناگون, كهنه ترين تكنولوژي و فرسوده ترين موتورهاي محرّكه نيز در همين گروه هستند, بنابراين بيشترين حجم و مقدار پس گازهاي آلوده ( مركب از اكسيدهاي كربن, هيروكربنهاي نسوخته, اكسيدهاي ازت, اكسيدهاي گوگرد, سرب, ذرات معلق و...), يعني حدود 70- 80 درصد آلودگيها,نيز از همين منبع وارد هواي تهران مي شود. بعد كارخانه ها و گازهاي خروجي صنايع هستند كه قريب 20 درصد آلودگيهاي تهران را به وجود مي آورند و در مرحله سوم نيروگاهها و وسايل خانگي هستند كه حدود 10 درصد آلودگي را موجب مي شوند:

« درحال حاضر بيش از 3 ميليون خودرو داراي نقص فني در تهران مشغول آلوده كردن هواي تهرانند.» 8

دروهله نخست شمار ميليوني خودروها جلب توجه مي كند, ولي بايد درنظرداشت كه تعداد خودروها در تهران در قياس با اكثرشهرهاي پرجمعيت دنيا(در غرب) نسبتاً پائين است. مثلاً در لوس آنجلس (سال 72) با جمعيتي حدوداً به اندازه تهران بزرگ (14 ميليون) بيش از ده ونيم ميليون خودرو درحركت اندو با وجود اين از نظرآلودگي هوا وضعش به مراتب بهتر از تهرانست. بنابراين, دركنارتعداد خودروها در تهران, مي بايد به داده هاي مهم ديگر هم توجه داشت:

· تكنولوژي كهنه خودروها - بررسيهاي مكرر نشان داده اند بيش از 90 درصد از ناوگان خودروهاي تهران موتورهايي دارند با تكنولوژي كهنه 30 ساله. اين اتومبيلها كه حتي نو و صفركيلومترشان نيز به لحاظ ايمني, نوع احتراق و مصرف سوخت و ديگر مشخصات فني در استانداردهاي ترافيك مجاز (درغرب) بكلي از دور خارج مي شدند. اهل فن نوشته اند:

« به طوريقين اگر روش معاينه فني كشورهاي پيشرفته در مورد اتومبيلهاي قديمي و حتي نو دركشورمان اجرا شود,هيچ يك از اين خودروها درآزمون موفق نخواهندشد.» 9

· فرسودگي بيش ازحدّ خودروها – استانداردهاي جهاني عمرمفيد اتومبيل سواري را به طور متوسط 8 سال (معادل 160هزاركيلومتر) مي دانند, درحالي كه اكثر خودروهاي تهران قريب دوبرابر اين ميزان كار كرده اند و به همين نسبت نيز وضع احتراق موتور, ضريب توليد گازهاي آلاينده آنها بدتر و بيشتر است.

· مصرف بنزين سرب دار - سالهاست كه در اغلب ممالك پيشرفته بنزين بي سرب به بازار آمده و از اين نظر گام مهمي در جهت پاكيزه كردن هواي شهرها برداشته شده است. اما درايران: «ميزان سرب دربنزين بسيار بالاست. همين طور درصد گوگرد در سوخت ديزل هم فراتر از استانداردهاي بين المللي است.» 10

· سفرهاي شهري زياده از حدّ – برآوردشده كه در تهران هروسيله نقليه روزانه 40 الي 50 كيلومترپيمايش و تردد دارد. يكي از شاخصهاي نابساماني وضع شهر و ترافيك تهران همين شمار فوق العاده سفرهاي شهري است. البته نابساماني اقتصادي/ اجتماعي, آشفتگي و تعدد غيرعادي مراكز اداري, چند شغله بودن ناگزير شمار كثيري از شهروندان و فاصله هاي زياد ميان محل كار و محل زندگي و سرويسهاي گوناگون شهري... مي تواند علل پيمايش غيرعادي خودروها را نشان دهد, ولي نتيجتاً از نقطه نظر تراكم آلودگيها مشكل آفرين است. دولتها و مسئولان ممالك پيشرفته دنيا پيوسته كوشيده اند امكانات حمل و نقل و ترافيك عمومي شهري را در جهت كاهش تردد موتوريزه و كم كردن شمار سفرهاي شهري سازمان دهند(غيرمتمركز كردن اداري,گسترش شبكه مترو- قطارهاي شهري, گسترش خطوط اتوبوس, مسيرها و امكانات تردد با دوچرخه و...). وضع و اجراي قوانين و طرحهاي كنترل و كاهش آلودگيهاي شهري- ازجمله آلودگي هوا- پيوسته ميزاني براي پيشرفت و ترقي شهرها بوده است. در ايران وضعيت اين پارامترها معكوس شده:

« كل سفرهاي شهري درتهران تخميناً روزانه5/ 17 ميليون سفرشهري است.»11

البته به رقم مزبور بايد سفرهاي انجام شده توسط 700 هزار موتورسيكلت را هم, كه روزانه حدود 3 ميليون سفر شهري مي شود, افزود:

« در تهران 400 هزار موتورسيكلت مجاز تردد مي كند – كه گفته مي شود اگرتعداد موتورهاي غيرمجاز را نيز به اين رقم بيافزاييم, اين رقم به 700 هزار بالغ مي شود.» 12

· فقدان مهندسي ترافيك – مهندسي ترافيك يعني برنامه ريزي, طرّاحي و بهره برداري از شبكه ارتباطات شهري- بين شهري, ترمينالها و اراضي مجاورآنها, ارتباط سيستمهاي مختلف حمل و نقل با هدف دستيابي به حركت و جابه جايي سريع و سالم, با صرفه و راحت انسان, كالا و اطلاعات در عرصه شهر, بين شهرها و كل كشور. متأسفانه مهندسي ترافيك در ايران نقش ناچيزي داشته است:

« سهم مطالعات ترافيك در مطالعات طرح جامع شهرسازي ما تاكنون كمتر از 5 درصد بوده است. استانداردجهاني اين سهم را به طور متوسط 30 درصد و حتي در موارد ويژه تا 70 درصد تعيين كرده است... تهران به خاطرشرايط نامطلوب سامانه ترافيك و رفت وآمد شهري تاكنون در تمام جهان به عنوان شهري بيمار شهرت يافته است.» 13

كاستي مهندسي ترافيك شهري عواقب سنگين دارد. يكي از اينها مشكل معروف «ترافيك سنگين تهران» است, با راهبندانها, آشفتگيهاي مزمن شبكه رفت و آمد شهري, اتلاف شديد سوخت و تراكم پس گازهاي سمّي.

حال اگر به پنج پارامتر مهم فوق الذكر, علل دوام و حتي وخامت آنها توجه كنيم, درمي يابيم كه موجب اصلي آلودگي هواي تهران و ديگر شهرهاي بزرگ ايران همانا درسياست و فقدان سرمايه گذاريهاي لازم, در نبودكفايت / مديريت/ الگوي كار, در نوع اقتصادشهري... دريك كلام در دولت و نظام و سمتگيري بينش و روش كاري آن نهفته است.

[ تصميم براي توليد ”شبه بنزين” كنوني نيز از همين نظام/دولت و سياستهاي مربوط به سرمايه گذاريها و الويّتهاي آن ناشي شده]

آلاينده هاي اصلي هواي تهران- مقايسه با استانداردهاي بين المللي

بررسيهاي دقيق ممالك پيشرفته مي گويند در هواي شهرهاي بزرگ حدود هزار ماده ناسالم براي بيولوژي انسان وجود دارد كه از بين آنها پنج ماده به طور مرتب كنترل مي شوند, زيرا جزو شناخته شده ترين و البته خطرناكترين گازها و مواد رايج در هواي آلوده هستند. براساس برآوردهاي انجام شده در تهران ميزان انتشار روزانه اين آلاينده ها توسط پس گاز خودروها به صورت زير است:

نام ماده آلاينده آمار مجله پيام امروز/مهروآبان73 آمارروزنامه رسالت14 آذر73

مونو اكسيد كربن - , 3000 تُن - , 5200 تن

اكسيدهاي ازت 120 تن 183 تن

هيدروكربنها 450 تن 750 تن

دي اكسيد گوگرد 30 تن 432 تن

سرب 2 تن 5 تن

ما آمار و ارقام فوق را عمداً به نقل از دو منبع مطبوعاتي تقريباً همزمان ذكر كرديم كه در ضمن اغتشاش و اختلاف فاحش در اين موارد را هم نشان دهيم. قدرمسلم آنست كه اين آمارها جمگلي بر اندازه گيريهاي نمونه وار و يا برداشتهاي تخميني مبتني هستند. همان طور كه در ستون مربوط به «پيام امروز» ارقام كمتري مي بينيم, مي توان به كيهان, مثلاً مورخ 5 دي73 مراجعه كرد و آمار سنگينتري نسبت به ستون روزنامه رسالت يافت! جالب است كه خود اين اعداد و ارقام ستون « رسالت» نيز عينهو رونويسي از آماري است كه در آن «بيانيه هواي تهران- 72» آمده بودند و دست كم يك سال كهنه اند! تنها پس از مدتها مطالعه و مرور مجموعه روزنامه هاي رژيم و بررسي و مقايسه آنها با متون جدّي تر مي توان حدوداً به ميانگينهاي قابل اتكا دست يافت. در مورد ميزان انتشار روزانه آلاينده هاي مهم هواي تهران, ما ارقام و توضيحات همان «بيانيه» را مبنا مي گيريم و كمي خلاصه مي آوريم:

« هر روز در شهر تهران متجاوز از هشت ميليون ليتر بنزين و دو ميليون ليتر گازوئيل به صورت ناقص ... به وسيله وسائل نقليه سوزانده مي شود... طبق اندازه گيريهاي انجام شده در تهران تراكم گاز مونو اكسيد كربن به كرّات به حدّ 50 جزء در ميليون(PPM )مي رسد ,در حالي كه بر اساس معيارهاي سازمان بهداشت جهاني بالاترين حدّ مجاز اين گاز 9 جزء در ميليون جزء هواست. حداكثر مجاز هيدروكربنها نيز كه از ديگر شاخصهاي آلودگي هواي شهري هستند و به صورت دودي آبي رنگ از اگزوز موتورسيكلتها و اتومبيلهاي سواري خارج مي شود 24/0 PPM براي متوسط 3 ساعت و 05/0 PPM براي متوسط ساليانه اعلام شده است. اما درتهران, متأسفانه اين رقم تا 9/22 جزء درميليون, يعني بيش از 90 برابر حدّ مجاز بالا رفته است. همين طور است آمار در دسترس براي آلاينده هاي خطرناك ديگر, مانند سرب, اكسيدهاي گوگردو ازت, ماده سرطانزاي بنزول. دراكثر موارد ارقام از محدوده قابل تحمل براي زندگي انسان بسيار فراتر رفته است...

در بين انواع آلاينده هاي هواي شهري كه برقلب و سيستم گردش خون اثر مي گذارند, مونو اكسيد كربن آثار و عواقب آشكارتري نشان داده است... اين گاز 200 برابر سريعتر از اكسيژن با هموگلبين خون تركيب مي شود, توليد كربوكسي هموگلبين مي كند و نه تنها با اتصال به هموگلبين مانع از چسبيدن اكسيژن بدان مي شود, بلكه مانع آزادشدن اكسيژن از اكسي هموگلبين باقيمانده نيز مي شود.... حوادث عروقي نظير انفاركتوس قلبي افزايش مي يابد.....»

اين بيانيه به تاريخ ديماه 72 انتشار يافت و يك سال بعد, چنانچه در ابتداي اين گزارش آورديم, به شهادت مواضع ”مسئولان” مربوطه وضع وخيمتر شده بود! ظاهراً همين وخامت موجب تدوين و تصويب و ابلاغ « قانون نحوه جلوگيري از آلودگي هوا» در ارديبهشتماه 74 بود. اما مطالعه مفاد قانون مذكور نشان مي دهد كه به لحاظ نتايج قابل انتظار , قانون مذكور َسقط شده به دنيا آمده است. چرا كه نه به بنيادهاي وضعيت فوق توجهي دارد, نه راه حلّي براي رفع مشكلات موجود – تكنولوژيهاي كهنه, خودروهاي فرسوده, سوخت پست بد كيفيّت و....- ارائه مي دهد. تازه معلوم نيست اين قانون در چه زماني آييننامه اجرايي پيدا مي كند. فعلاً تصويب اين « قانون» بيشتر فايده تبليغاتي داخلي ( مشغول كردن مردم ناراضي) و نيز مصرف خارجي دارد (دريافت ”تسهيلات ارزي برنامه زيست محيطي ملل متحد”).

تأمل انگيز است كه بلافاصله پس از تصويب و ابلاغ آن, ناگهان گزارشها و نوشته هاي انتقادي و آمار و ارقام مربوطه بكلي از صفحات مطبوعات و گزارشهاي رسانه ها رخت بربستند. هنوز يك ماه از اين ماجرا نگذشته, « رياست عالي سازمان محيط زيست كشور» يعني شخص هاشمي رفسنجاني , رئيس جمهور وقت رژيم, افاضه كلام نمود كه :

« دولت توانسته است با اجراي طرحهاي مختلف [؟] , با كنترل صنايع مزاحم و مخرّب زيست, با جايگزيني نوع سوخت و ايجاد فضاي سبز, علاوه بر كاهش آلودگي, درمصرف انرژي و سرمايه هاي ملي نيز صرفه جويي كند....» 14

چند ماه بعد, كرباسچي شهردار وقت تهران هم , به همان رويه رئيس اش, اين بار با خبرنگاران خارجي به گفت و گو نشست و از «برطرف شدن مشكلات »حكايت گفت:

« بسياري از مشكلات تهران, به ويژه ترافيك نسبت به سالهاي گذشته برطرف شده است ... طي سالهاي اخير بخش قابل توجي از منابع آلوده كننده هواي شهر, شامل كارگاههاي صنعتي, تحت كنترل قرار گرفته است....» 15

اما همان موقع نيز دم خروس از لابلاي مطبوعات خودشان ديده مي شد:

« امروز تهران از جمله شهرهايي است كه از بسياري دود ودم و آلودگي هوا حتي توقف كوتاه در آن نيز تندرستي را به خطر مي اندازد.» 16

« كارشناسان محيط زيست مي گويند آلودگي هواي تهران شدّت يافته است. » 17

ادامه دارد

ضميمه

ارگانهاي مسئول در رابطه با آلودگي هوا و ترافيك تهران:

رياست عالي سازمان محيط زيست كشور: رياست جمهوري وقت جمهوري اسلامي

سازمان حفاظت محيط زيست

شهرداري تهران

معاونت حمل و نقل و ترافيك شهرداري تهران با سازمانهاي زيرمجموعه اش:

- سازمان حمل و نقل و ترافيك تهران,

- سازمان مديريت و نظارت بر تاكسيراني تهران,

- سازمان ترمينالها,

- ستاد مركزي معاينه فني خودروها,

- شركت كنترل ترافيك تهران,

- شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه,

- پروژه اتوبوس برقي,

- شركت علائم راهنمايي و فني ايران,

- شركت كيفيت هواي تهران,

منابع و توضيحات

1- از مقدمه گزارش تفصيلي مندرج در ماهنامه ”صنعت حمل و نقل” ديماه 72 , تحت عنوان « رودرروي مرحله اخطار».

2- مقاله « زندگي در تهران به سمت ناممكن مي رود», مجله ” جامعه سالم”, شماره 14, اسفند72,

3- همان جا, ماده دوم از بند يك بيانيه,

4- يك استاد دانشگاه, روزنامه سلام, 10 ارديبهشت 73,

5- اطلاعات, 24 ديماه 73,

6- همان جا, 6و7

8- روزنامه همشهري, 4 دي 72, بگذريم كه آمار و ارقام در ايران خود باب خاصي دارد! يك سال بعد آن رقم 3 ميليون خودرو به رقم ديگري , در روزنامه متفاوتي, تبديل شد:

« درشهر تهران حدود 2 ميليون ماشين و 400 هزار موتورسيكلت وجوددارد.»- كيهان,5 دي 73,

9- ماهنامه صنعت حمل ونقل, شماره 125/1372 ص 73,

10- همان جا, ص 7,

11- همان جا,

12- كيهان, 5 دي 73,

13- همشهري, 18 آبان 74,

14- اطلاعات, 24 خرداد 74,

15- همشهري, 17 آبان 74 ,

16- همشهري, 23 مهر 74,

17- همشهري, 14 آبان 74,

”مشكلات برطرف شده...”دکتر کریم قصیم

2010-12-24T06:01:00.000-08:00

”مشكلات برطرف شده...”

( سابقه و منابع آلودگي فزاينده هواي تهران )

كريم قصيم

# # #

مقاله ديگري , خبر فوق را تكرار و چنين نتيجه مي گيرد:

« طبق گزارشهاي پراكنده پزشكي قانوني, مرگ زودرس در تهران غوغا مي كند» 2

« تهران به لبه پرتگاه حيات قرار گرفته است, اما كسي به فكر آن نيست.»

مسئول بعدي, مهندس سيادت موسوي, معاون حمل و نقل و ترافيك تهران چنين مي فرمايد:

و... كرباسچي, شهردار وقت تهران, پيچ ”انتقاد” را بالاتر مي كشد و از ديگر” مسئولان” سبقت مي گيرد:

منابع اصلي آلودگي هواي تهران

« درحال حاضر بيش از 3 ميليون خودرو داراي نقص فني در تهران مشغول آلوده كردن هواي تهرانند.» 8

« كل سفرهاي شهري درتهران تخميناً روزانه5/ 17 ميليون سفرشهري است.»11

آلاينده هاي اصلي هواي تهران- مقايسه با استانداردهاي بين المللي

نام ماده آلاينده آمار مجله پيام امروز/مهروآبان73 آمارروزنامه رسالت14 آذر73

مونو اكسيد كربن - , 3000 تُن - , 5200 تن

اكسيدهاي ازت 120 تن 183 تن

هيدروكربنها 450 تن 750 تن

دي اكسيد گوگرد 30 تن 432 تن

سرب 2 تن 5 تن

اما همان موقع نيز دم خروس از لابلاي مطبوعات خودشان ديده مي شد:

« كارشناسان محيط زيست مي گويند آلودگي هواي تهران شدّت يافته است. » 17

ادامه دارد

ضميمه

ارگانهاي مسئول در رابطه با آلودگي هوا و ترافيك تهران:

رياست عالي سازمان محيط زيست كشور: رياست جمهوري وقت جمهوري اسلامي

سازمان حفاظت محيط زيست

شهرداري تهران

معاونت حمل و نقل و ترافيك شهرداري تهران با سازمانهاي زيرمجموعه اش:

- سازمان حمل و نقل و ترافيك تهران,

- سازمان مديريت و نظارت بر تاكسيراني تهران,

- سازمان ترمينالها,

- ستاد مركزي معاينه فني خودروها,

- شركت كنترل ترافيك تهران,

- شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه,

- پروژه اتوبوس برقي,

- شركت علائم راهنمايي و فني ايران,

- شركت كيفيت هواي تهران,

منابع و توضيحات

1- از مقدمه گزارش تفصيلي مندرج در ماهنامه ”صنعت حمل و نقل” ديماه 72 , تحت عنوان « رودرروي مرحله اخطار».

2- مقاله « زندگي در تهران به سمت ناممكن مي رود», مجله ” جامعه سالم”, شماره 14, اسفند72,

3- همان جا, ماده دوم از بند يك بيانيه,

4- يك استاد دانشگاه, روزنامه سلام, 10 ارديبهشت 73,

5- اطلاعات, 24 ديماه 73,

6- همان جا, 6و7

« درشهر تهران حدود 2 ميليون ماشين و 400 هزار موتورسيكلت وجوددارد.»- كيهان,5 دي 73,

9- ماهنامه صنعت حمل ونقل, شماره 125/1372 ص 73,

10- همان جا, ص 7,

11- همان جا,

12- كيهان, 5 دي 73,

13- همشهري, 18 آبان 74,

14- اطلاعات, 24 خرداد 74,

15- همشهري, 17 آبان 74 ,

16- همشهري, 23 مهر 74,

17- همشهري, 14 آبان 74,

عاطفه اقبال : شب یلدا، ننه سرما به سراغ بی خانمان ها می رود

2010-12-22T23:15:00.000-08:00

عاطفه اقبال : شب یلدا، ننه سرما به سراغ بی خانمان ها می رود

امسال هم بالاخره بلندترین شب سال از راه رسید. شبی طولانی با سرمایی که در آن ننه سرما در هر خانه را میزند تا وارد شود. ولی آنهایی که در خانه های شوفاژدار و با میزهای تزئین شده هندوانه و انار و آجیل دور هم جمع شده اند که یلدا را جشن بگیرند، درب را برای ننه سرما باز نمیکنند و ننه سرما هرگز نمیتواند وارد خانه شان شود. آنها این بلندترین شب سال را با گفتن خاطره ها و قصه ها و خوردن هندوانه و انار و آجیل در گرما سپری میکنند.

ولی ننه سرما به سراغ کسانی میرود که خانه ندارند و در کنار خیابان یا مترو و یا گودال از کارتونی برای خود پناهگاهی ساخته اند. ننه سرما در این بلندترین شب سال بسراغ بی خانمانها میرود. آنها که از شب یلدا فقط طولانی تر شدن شب و سرمایی جان سوز نصیبشان میشود. امشب برای عده ای سرگرمی و شادی و برای عده ای چشم به سحر دوختن است که شاید آفتابی بیرنگ، تن بیرمغشان را گرم کند. امشب باز تعدادی – اینها که به شمار نمی آیند با همان تعدادی شناخته میشوند – در خیابان در بی پناهی خود معصومانه یخ خواهند زد و هیچ کس حتی برای مرگشان نخواهد گریست. فردا وقتی در کاناپه در خانه گرم خود نشسته ایم. در حین خوردن غذا به اخبار گوش خواهیم داد. اخباری که اول از جشن و شادی ها در شب یلدا خواهد گفت و در نیمه ، تعداد کسانی که یخ زده اند را اعلام خواهد کرد. ما کمی متاثر خواهیم شد و یا کانال را عوض خواهیم کرد تا نکند اعصاب خودمان یا بچه هایمان بهم بریزد. به هر حال هر کدام ما به اندازه خود گرفتاری و درد داریم!!

و من در این شب یلدا، به شب بلندی که بر سرزمینم، سالهای طولانیست سایه افکنده است، می اندیشم. شبی که که تاریکیش و سرمایش طاقت فرساست. شبی که مردم میهنم را منجمد کرده و قدرت حرکت را از آنها گرفته است

امشب به یاد سخنی از ابوذر یار پیامبر افتادم. جدای از اینکه مسلمان باشیم یا نباشیم. بعنوان کلامی عمیق همیشه این سخن مرا تکان داده است : "در شگفتم از کسی که فقر را در خانه می بیند، لیک با شمشیر بر مردم نمی شورد

دکتر شریعتی این سخن را این چنین تعبیر میکرد که " ببینید، ابوذر نمیگوید " در شگفتم از کسی که فقر را در خانه می بیند و لی با شمشیر بر" قدرت حاکم" نمی شورد! حتی نمیگوید که چرا بر" کسی که به او ظلم کرده" نمی شورد! میگوید که چرا بر " همه ی مردم" نمیشورد. یعنی وقتی که من فقیر هستم ، تمامی جامعه در این رابطه مقصر هستند. یعنی باید بر علیه این جامعه ای که فقر یک طبقه را تحمل میکند باید شورید

و این تعبیری بود که من آنرا بسیار عمیق و زیبا یافتم و در ذهنم نشست. بعدها هر وقت بیچیزی را دیدم بخودم گفته ام : عاطفه ، تو هم در این فقر مقصری. تو هم در این جامعه بنوعی به این فقر پا داده ای . و من چشمانم هنوز بدنبال این است که روزی جامعه ما ، همه ی جامعه ی ما بر علیه این فقر و بدبختی و ویرانی بلند شود و این جانیان را به دره نابودی پرتاب کند. آنروز خواهد رسید.

شب یلدا بر همه مبارک باد. به امید روزی که این بلندترین شب یلدای میهنم به پایان برسد. و خورشید بر سرزمینم بتابد.

عاطفه اقبال

سه شنبه سی ام آذر ماه برابر با شب یلدا سال 89

atefehm@hotmail.com